wild west, rapen en smullen

Manlief is een dag vrij, we besluiten lekker een eind in het bos te gaan wandelen. De keus valt op een bos hier niet ver vandaan en dat hebben we goed gekozen! 

Als we de hooibergen naderen zien we, vlak naast het pad, een koe grazen. Niet in de wei bij haar vriend de stier maar op ons pad! Dat ruikt naar avontuur ;-) Na een eerste poging het dier terug te drijven naar haar wei kiest de koe het hazenpad. Ze loopt achter de hooiberg langs naar een groot veld terwijl haar vriend haar luidkeels maant terug te komen! Een delegatie van ons belt aan bij boeren en treft uiteindelijk precies de juiste boer thuis; het is zijn koe, hij komt eraan! Even later passeert ons de boer op de fiets, in korte broek en met een groot touw om z'n schouders; Wild west in het oosten! (Wie zegt dat wandelen saai is? ;-)

En terwijl manlief en jongste de boer helpen om de koe weer in de wei te sturen rapen oudste, zoon en ik walnoten van het pad. Toen we de boom zagen van ver dachten we; nee, daar vinden we niks meer, de walnotentijd is voorbij. Maar dichterbij gekomen waaien de walnoten ons om de oren...  En dan komt thuis deze droogbak van pas. Een krat met een bodem van gaas, bedoeld om bollen in te drogen. 

Gisteren bakte ik appeltjesbrood, in één groot en een aantal kleine bakblikjes. Die kleintjes zijn handig om weg te geven. Als ik buren blijmaak met appeltjesbrood ga ik met een zakje tamme kastanjes weer naar huis. Dat is leuk! Tamme kastanjes heb ik nog nooit klaargemaakt, dat ga ik nú proberen!

Ik maak kruisjes in de schil, kook ze dan 3 minuten. De velletjes eraf, kastanje in stukjes en daarna bakken in een beetje olie met wat natuurzout. De stukjes worden een beetje krokant.

Het testpanel is boven, te horen aan de muziek. Als ze een stukje proeven 'van de kastanjes van de buurvrouw' is de reactie; mmmm, dat lijkt op aardappel'. Ik vind het leuk om iets nieuws te hebben ontdekt, iets waar ik al vaak van hoorde maar wat ik nog nooit probeerde. Het is gemakkelijk om te maken (wel bewerkelijk trouwens), vanaf nu kunnen we dus óók tamme kastanjes zoeken!

gewoon leuk; gratis rijkdom!

Met oudste loop ik vanochtend vroeg in de supermarkt. Bij het opstaan is ons brood op en in de vakantie geeft dat niet zo veel, dan haal je het gewoon eventjes. We lopen langs de groenten en daar wijst oudste me op het prijskaartje bij de walnoten. Kijk, dat is gewoon leuk! In de wetenschap dat voor ons een voorraad noten ligt te drogen op zolder, gratis en voor niets!

Kijk maar... het is een mooi gezicht zo, samen met die appels, en het rúikt ook zo lekker! Die kartonnen kuiltjesvellen van de supermarkt zijn ideaal, handig om te stapelen.

Dan zoeken we in de winkel ook nog even de frambozen, aiaiai, die kosten maar liefst 2,79 euro voor 125 gram!

Wat een rijkdom groeit er dus gewoon in onze eigen tuin! Elke dag een schoteltje vitamientjes zónder 'ecologische voetafdruk'. Wist je dat frambozen groeien als onkruid? Regelmatig komen er, in de omgeving van de frambozenplanten, stekken uit de grond. Tegenwoordig steken we die voorzichtig uit en geven de stekken weg aan iemand die ze graag wil hebben of door de stekken bij de lantaarnpaal voor ons huis te zetten; 'gratis meenemen'.  Zo kunnen meer mensen genieten van gratis rijkdom ;-)

stoofperen plukken in de stad

Het is een echt fruitjaar! Telkens als ik naar de stad fiets zie ik de stoofperen en appels hangen. vandaag is het tijd om ze te plukken. Grappig hoe het gevoel bij het plukken veranderd is de afgelopen jaren. Een tijd terug voelde ik me nog ongemakkelijk en voelde het alsof ik iets deed wat niet mocht. Nu is dat anders. Er hangt genoeg en de bomen staan op openbare grond... aan de slag!

Toch gek om te zien hoeveel prachtige vruchten al op de grond liggen, blijkbaar is niet iedereen enthousiast van 'wildplukken', of misschien is het onwetendheid? Nog regelmatig hoor ik mensen vragen 'maar dat mag toch niet?' of  'kun je die vruchten eten dan?'

Ik pluk een bodem in mijn tas zodat er voor één of meer anderen ook nog iets hangt. En die één of meer anderen ga ik tippen want stoofperen die niet geplukt worden, dat is jammer. Stoofpeertjes kun je een tijd bewaren, die spreid ik uit op zolder. De appels zijn valappels, ze hebben allemaal een plekje dus moeten snel gegeten worden. Als ik thuis een appeltje schil is ie ver-ruk-ke-lijk! Wat is er een grote variatie in smaken zeg, dat je die smaken normaal gesproken nooit proeft omdat de winkel al die rassen niet verkoopt is eigenlijk jammer! Gelukkig hebben we straks vlakbij ons huis een rijkdom aan appel- en perenrassen. We moeten nog wat jaartjes geduld hebben maar dan... ;-)

Ben je nieuwsgierig naar de plaatsen waar je in Zutphen of elders appels en peren kunt plukken? Kijk eens op pluk de stad en scroll naar je eigen woonplaats. Weet je een plukplek en staat die nog niet op de kaart? Plaats 'm dan heel gemakkelijk met in je achterhoofd; 'delen is vermenigvuldigen'. Sinds ik mijn plukplekken met anderen deel oogst ik meer dan ooit!

smullen, spelen, rapen en rapen

Ziehier, de appelbollen! En ze smaakten zoals ze er uitzien! Manlief heeft zojuist een appelcake gebakken; hij gaat de Veluwse Appelcake proberen te evenaren. De Veluwse Appelcake, een begrip hier in Zutphen, wordt verkocht door de warme bakker. Eén van de geheimen? De cake, als hij klaar is, laten afkoelen op een plaat suiker. Heerlijk, die knisperende korst!

Twee meisjes van 7 speelden gisteren met mijn theeserviesje van vroeger. Ik geniet er nog maar even van... Nog een jaartje of wat en ik kan het serviesje opbergen voor mijn kleinkinderen ;-)

Om 7 uur vanochtend loopt mijn wekker af, op onze vrije zaterdagochtend! Die wekker zette ik met reden; ik wil graag walnoten rapen. Zoon is ook al uit zijn bed en beide trekken we snel onze kleren aan. In een nog uitgestorven wijk fietsen we samen de 'walnotenroute'. Bij twee raapplaatsen hebben we geluk, daar was nog niemand ons voor! Twee, nog jonge, bomen staan middenin bramenstruiken, maar dáár weten wij wel raad mee; we hebben een zwerfvuilraapstok meegenomen. Daarmee is rapen tussen doornige struiken een peuleschilletje geworden! Met een leuke laag noten in mijn fietskrat komen we een klein uurtje later weer thuis. 

Zoon maakt zich daarna op voor een voetbalwedstrijd en ik pak m'n zwerfvuilraapspullen bij elkaar. Om half 10 heeft onze projectgroep afgesproken in het wijkgebouw. We maken koffie en thee, leggen de koekjes die de supermarkt sponsort op een schaal en dan druppelen wijkgenoten binnen. De opkomst is groot! Oude bekenden, nieuwe gezichten en 6 kinderen. Met elkaar maken we daarna in zo'n anderhalf uur tijd onze wijk zwerfvuilvrij. Hier zie je een deeltje van de opbrengst...