om in te lijsten

Gisteren... de aanslagen in Belgie doen me de adem stokken. Het laatste nieuws lezend op het internet voel ik m'n lichaam verkrampen en direct daarbij een heel sterk, heel ander signaal;

Nú komt het erop aan om te laten zien wat we belangrijk vinden. Hoe gemakkelijk is het om akelig nieuws maar tot je te blijven nemen en alles om je heen te vergeten? Nu moeten we er op uit! Doen waar we in geloven, doen hoe het óók kan. Geef dat complimentje, doe iets aardigs voor iemand waarvan je weet dat die het nodig heeft, voeg dat toe waar niet om gevraagd wordt maar wat ook niets kost; wees aardig! Niet mee wachten, nee... gewoon DOEN!

Een liedje van Herman van Veen dwarrelt steeds door mijn hoofd. 'Anne, de wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren'. Vaak als er iets naars in de lucht hangt komt dat liedje bij mij bovendrijven. Het is fijn om te zingen want ik kan er de naam van mijn kind invullen. Het is dan ook het liedje wat ik vaak ga zingen als we gesprekjes hebben over de verdrietige dingen van het leven; Je kunt de verdrietige en nare dingen van het leven niet wegmaken maar je kunt wel iets anders kiezen; je kunt je richten op die dingen die de wereld een beetje mooier kleuren...

Wat heerlijk als mijn kind vandaag deze schildering maakt. Een regenboog; symbool van hoop en belofte. Verbinding tussen hemel en aarde. Dit mensje staat met 2 voeten op de grond, beschermd door de regenboog. Ik ga 'm inlijsten ;-)

hallo herfst en wandelen toen en nu

En ja hoor, het weer is omgeslagen. Er is geen ontkennen meer aan; het wordt (is) herfst! In de tijd voordat ik kinderen had was de herfst mijn favoriete seizoen; de dagen voelden veel handzamer in de herfst dan in de zomer, zodra het donker begon te worden ging ik naar binnen, deed kachel en kaarsjes aan, schonk een kopje thee in en met een muziekje erbij ging ik knutselen, lezen, frobelen. Het kon me niet hard genoeg waaien en regenen, ik genoot. Ik herinner me ook nog van de basisschool hoe gezellig ik het vond als het buiten regende en we binnen aan het werk waren. Toen mijn kinderen kwamen verschoof mijn voorkeur enigszins naar zomers weer, als zij lekker konden spelen was ik in mijn element. 

Maar nu is het dus herfst; en zoals het bij alles is; het is ook maar vanuit welk perspektief je het bekijkt. Dit is vandaag een paar keer mijn uitzicht (heen en terug naar school) dat kan slechter toch?

Vanmiddag op de fiets naar de stad met een lijst klusjes rij ik langs een hofje waar ik dit verkeersbord op de muur zie. Het is al een oudje, want welke man draagt tegenwoordig nog een hoed? Ikzelf weet nog dat mijn vader een hoed droeg. Ik stel me zo voor dat, als ik met mijn vader wandelde, het er ongeveer zo gezellig uit moet hebben gezien.

Het contrast met de bordjes van nu is wel groot vind ik. Een mix van de twee zou wel leuk zijn; en dan een moeder met haar zoon (moeder met paardestaart, zoon met petje).