kinderen als spiegel

Hier zie je mijn huidige 2 'leermeesters'. In beide boeken lees ik af en toe een stukje en ik vind het prachtig wat ik lees. Iets wat veel indruk heeft gemaakt is een zinnetje uit het boek van Chopra (in mijn eigen woorden); 'hoe ver je bent in je ontwikkeling als mens kun je ervaren als je samen bent met je gezin' en dat klopt helemaal. Want waar ben je als je niet zo lekker in je vel zit? Als je moe bent of geprikkeld? Als het even allemaal genoeg is? Als je lontje kort is? Juist; thuis! En wie zijn er dan in jouw buurt?...

Daar ligt dus een belangrijke opdracht! Dat wat je in de praktijk probeert te brengen buitenshuis komt thuis onder een vergrootglas te liggen. Kinderen zijn mijn spiegel, dat ervaar ik heel vaak.

Een mens is niet perfect, een moeder dus ook niet ;-) maar hoe kun je omgaan met situaties waarin je niet tevreden bent over hoe je iets hebt opgelost? In het linkerboek lees ik iets anders wat ik tot me door laat dringen. Kinderen hebben vaak een feilloos inzicht in situaties, in 'klopt het wel of klopt het niet' en 'is iets terecht of onterecht'. Door te zeggen dat je (ik) iets niet goed hebt gedaan wordt het kind bevestigd in een soort basiskennis van wat wel en wat niet goed is, daar hoeft het dus niet aan te twijfelen. En grappig... heel regelmatig komen er hele gesprekken op gang over hoe ik het anders had kunnen doen én hoe zij het zelf anders hadden kunnen doen. Het brengt begrip voor elkaar op gang en daar... kun je op verder bouwen! Door mijn eigen tekortkomingen te erkennen komen we meer uit op 'samen' en lijken de kinderen zich meer verantwoordelijk te voelen voor een situatie.

Mooie lessen vind ik dat! En wat ik zie als mijn verantwoordelijkheid is wat je hier leest...

Sinds een tijdje hebben we één avond in het weekend 'gezellig avondje'. Tegenwoordig is dat op zaterdagavond, we doen vantevoren boodschappen voor lekkere hapjes en kijken dan de opgenomen 'Voice'. We nemen het op want dan kunnen we om 7 uur al gaan kijken en spoelen we de reclames door. Zo kan jongste ook een tijdje opblijven en mist ze niks. Als de hapjes staan uitgestald komt er altijd een soort oerinstinct op gang! 3 kinderen houden het tafeltje in de gaten en waken erover dat niet de ander al die lekkere dingen opeet. Dat is niet de bedoeling, daar moet een alternatief voor komen. Vandaag in de kringloopwinkel vind ik deze 3 borden. Hoe ingewikkeld is het eigenlijk, nog een paar nachtjes en we gaan ze in gebruik nemen!

kleine moeite

Vooruit, nog een blogje vandaag...

Geinspireerd door 'de week van de eenzaamheid' maakte ik ruim een week geleden een afspraak met iemand waarvan ik dacht dat ze het best leuk zou kunnen vinden als ik eens langs zou komen voor een kopje koffie. Vandaag stap ik op mijn fiets, parkeer die voor een huis waar ik al 11 jaren zeer regelmatig langsrijd. Ik bel aan bij de vriendin van de vrouw van het broertje van de moeder van mijn vader... Een mevrouw van 90+. Het is bijzonder, in mijn hoedanigheid van verpleegkundige bezocht ik wel vaker iemand die ik niet kende, nu gebeurde het als stadsgenote, gewoon voor de gezelligheid.

vandaag gemaakt door jongste...

Het is een warme ervaring. Te merken hoe mijn bezoekje op prijs wordt gesteld, het inkijkje wat ik krijg in iemands leven, de omgeving en interesses van iemand die enerzijds veel ouder is dan ik, anderzijds ook haar leven inhoud geeft, net als ik. Na een uurtje moet ik weer gaan, de kinderen komen thuis voor een broodje. We nemen afscheid met de afspraak dat ik nog eens langs zal komen.

Terug op de fiets besef ik dat dat uurtje geen opoffering is. Het geeft betekenis aan het zinnetje; 'kleine moeite groot plezier'. Het brak mogelijk haar dag of zelfs week en gaf ook mij een fijn gevoel. Ik denk aan de woorden eenzaam en alleen. Bijzonder dat het woord 'eenzaam' bestaat uit één en samen. Het woord 'alleen' uit allen één...

Australische cake!

Als we deze cake eten is er áltijd iets mis. Dingen die ik hoor zijn bijvoorbeeld;

1. ik heb een te klein stukje gekregen.

2. hij is op

3. hij is té lekker!

Het is dus een cake waarvan het recept hier zo snel mogelijk gedeeld moet worden ;-) De cake luistert naar de naam 'Australische cake' en hij is verschrikkelijk lekker door de combinatie van kokos, stroop en rozijnen. Je vindt het recept hier!

wel of geen ontwerp en leuk voor later

Jongste heeft ergens in huis een pakketje met textielstiften gevonden en komt naar me toe met een wit t-shirt uit haar kast. Mama, mag ik hierop tekenen? Nou vooruit, ik geef haar de opdracht om eerst op een papier een ontwerp te maken en dan mag ze tekenen, ná het eten. Zucht... wachten is vervelend als je iets leuks wilt gaan doen (dat weet ik zelf nog heel goed van vroeger) en een ontwerp maken? Nou  ja, voor mama dan. Jongste maakt een ontwerp (is dit goed zo mama?) en tekent, ná het eten, wat op dat moment in haar opkomt. Een ontwerp is iets voor grote mensen denk ik dan, wat heerlijk om gewoon dát te maken wat je op dát moment bedenkt!

Ondertussen zijn we al een klein weekje jongste's knuffel kwijt. Het is een konijntje wat ze kreeg van mijn vriendin en zonder slaapt het écht minder fijn! We hebben gezocht in haar kamertje maar geen konijn. Ik bedenk op dat moment dat we helemaal geen foto's hebben van haar knuffel. Niet dat we anders foto's zouden verspreiden maar stel dat de knuffel niet terugkomt, dan hebben we voor later helemaal geen herinnering...

Het is een goed moment om haar kamertje dit weekend eens goed op te ruimen. Een nat doekje over de vlakke delen, de stofzuiger erdoor, alle losse spullen op het bed en dan ordenen, wat hoort waar. Als de losse spullen een plekje hebben gekregen halen we het bed af...

... en daar is konijn! Wat zijn we allemaal blij! Jongste neemt konijntje mee naar beneden en krijgt de opdracht om foto's te maken. Hier zie je er twee van. Vandeweek ga ik dat ook nog maar eens doen met de knuffels van de oudste twee; leuk voor later!

ruzie maken maar dan anders

De volgende Loesje hangt al een tijd op onze koelkast. Een gewéldige uitdaging inderdaad om elkaar een compliment te geven tijdens het ruziemaken. Dat gaat natuurlijk ook helemaal niet maar leuk is het wel, probeer het maar eens. Wat de tekst in ieder geval wel duidelijk maakt is dat je, terwijl je ruzie maakt, gewoon met elkaar in contact kunt blijven. Ikzelf kan niet zo goed tegen geruzie en wil al snel naar het gesprek over 'wat wil je dan wél?' 

Als kind kom je vaak in situaties waarin het lekker knettert, waarin je dingen worden toegevoegd die niet eerlijk zijn of die je uit de tent proberen te lokken. Als we het daarover hebben thuis vertel ik dat dat situaties zijn waarin je iets kunt leren, waarin je iets kunt oefenen. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, ik ben de eerste die dat beseft! Maar je ervan bewust zijn is belangrijk. Je hoeft niet mee te gaan in dezelfde energie, je kunt er iets anders tegenover zetten. En zo vertelde oudste me gisteren over een situatie en hoe ze die had opgelost; Er kwam iets onvriendelijks naar haar toe en ze reageerde naar de zender als volgt; 'dat kan helemaal niet joh, want ik ben perfect.... en jij oók!' Thuis moet ze nog erg lachen om het verbaasde gezicht van de zender en ik... ik geniet met haar mee en ben heel trots op mijn grote meid! ;-)

t-shirt van zoon...

Manlief vond vandeweek dit filmpje en wat hebben we erom gelachen! Ik wil het jullie graag laten zien... (klik maar eens op de link)

http://www.tubechop.com/watch/1547751

stoofperen plukken in de stad

Het is een echt fruitjaar! Telkens als ik naar de stad fiets zie ik de stoofperen en appels hangen. vandaag is het tijd om ze te plukken. Grappig hoe het gevoel bij het plukken veranderd is de afgelopen jaren. Een tijd terug voelde ik me nog ongemakkelijk en voelde het alsof ik iets deed wat niet mocht. Nu is dat anders. Er hangt genoeg en de bomen staan op openbare grond... aan de slag!

Toch gek om te zien hoeveel prachtige vruchten al op de grond liggen, blijkbaar is niet iedereen enthousiast van 'wildplukken', of misschien is het onwetendheid? Nog regelmatig hoor ik mensen vragen 'maar dat mag toch niet?' of  'kun je die vruchten eten dan?'

Ik pluk een bodem in mijn tas zodat er voor één of meer anderen ook nog iets hangt. En die één of meer anderen ga ik tippen want stoofperen die niet geplukt worden, dat is jammer. Stoofpeertjes kun je een tijd bewaren, die spreid ik uit op zolder. De appels zijn valappels, ze hebben allemaal een plekje dus moeten snel gegeten worden. Als ik thuis een appeltje schil is ie ver-ruk-ke-lijk! Wat is er een grote variatie in smaken zeg, dat je die smaken normaal gesproken nooit proeft omdat de winkel al die rassen niet verkoopt is eigenlijk jammer! Gelukkig hebben we straks vlakbij ons huis een rijkdom aan appel- en perenrassen. We moeten nog wat jaartjes geduld hebben maar dan... ;-)

Ben je nieuwsgierig naar de plaatsen waar je in Zutphen of elders appels en peren kunt plukken? Kijk eens op pluk de stad en scroll naar je eigen woonplaats. Weet je een plukplek en staat die nog niet op de kaart? Plaats 'm dan heel gemakkelijk met in je achterhoofd; 'delen is vermenigvuldigen'. Sinds ik mijn plukplekken met anderen deel oogst ik meer dan ooit!

opruimen en weggeven

Al ruimend en opruimend door ons huis was gisteren de kledingkast aan de beurt. Eén wand van de inloopkast bestaat uit een stang met daaraan alles wat moet hangen. Een stang waar overhemden over elkaar hangen in verband met tekort aan knaapjes. Jasjes, broeken, mijn trouwjurk en alle winterjassen. Nul systeem! Tijd voor een nadere inspectie... Een uurtje later hangt alles keurig in het gelid. Langere dingen achteraan, dan de overhemden met korte mouwen, dan de overhemden met lange mouwen, alles op kleur gesorteerd! Dan volgen de colbertjasjes en daaronder een gesloten bak met winterjassen, een mand met mutsen en sjaals. Een aantal spullen kan weg, dat is fijn. En nu... zo houden!

Een andere kast in huis waar het ook gemakkelijk een rommeltje wordt is... de kadootjeskast. Het is een flinke kast met 4 planken en die kast staat lekker vol en oh, wat is die kast handig! Het is een soort winkeltje in m'n eigen huis. Hoe vaak komt het niet voor dat een klein presentje nodig is, voor een juf, een klasgenootje, een zomaar kadootje, een aardigheidje. We duiken even in de kast en voila; geregeld! Omdat ik niet zo van shoppen hou koop ik van een succeskadootje vaak meer in een keer als de prijs aantrekkelijk is. Daar profiteren we dan later steeds weer van.

In die kast staat ook al een tijdje dit boekje. Het is een boekje van Conimex, er staat geen jaartal in maar het is al lang geleden uitgegeven (ik ken het nog van thuis, dat is nu zeker 25 jaren geleden). In dit boekje staan Oosterse gerechten met het recept hoe je ze helemaal zelf kunt maken. Uit dit boekje maak ik bijvoorbeeld altijd onze pindasaus. Wat leuk is aan dit boekje is dat de pure ingredienten worden genoemd. Toen ik later eens contact opnam met Conimex met de vraag of ze nog zo'n boekje voor me hadden bleek dat niet het geval te zijn. De boekjes die nu worden uitgegeven vermelden recepten met als ingredienten de Conimex mixen.

Dit boekje, in nieuwe staat en gevonden in de kringloop, wil ik graag aan iemand kado doen. Dus... hou je van Oosters eten en wil je graag met de pure ingredienten de lekkerste gerechten maken? Laat dan even een berichtje achter of mail het mailadres wat je hiernaast ziet staan...

appeltjesbrood

Lekkergemaakt door het blogje van Plonia waarin ze vertelt over appeltjesbrood ga ik op zoek naar een recept daarvoor. Een leuke bestemming voor die enorme voorraad appeltjes overal in huis ;-) Ik vind een recept en pas dat een klein beetje aan en dan even later... ruikt het in huis weer heerlijk naar appelbaksel! Het recept is voor een flinke voorraad deeg. Daarom vul ik, naast een ringvorm, ook nog een klein cakebakblikje. Het brood is verrukkelijk! Het houdt een beetje het midden tussen suikerbrood en appeltaart, een traktatie dus voor bij de lunch!

Zo heb ik het appeltjesbrood gemaakt;

in de éne kom meng je;

500 gram bloem en anderhalf zakje bakpoeder 

in de andere kom meng je;

750 gram fijngesneden appelstukjes

200 gram suiker

flinke hoeveelheid rozijnen (naar smaak)

1 eetlepel kaneel

(evt 175 gram gehakte hazelnoten, 

maar die had ik niet)

samenvoegen en goed husselen

(ik voegde zelf nog een scheut melk toe totdat

ik een samenhangend deeg had, 

doe niet teveel want ook de appeltjes

laten vocht los tijdens het bakken)

de broden 50 minuten in de oven op 200 graden

hoe lager je brood, oftewel hoe wijder je bakblik

hoe sneller klaar ;-)

Een volgende keer ga ik meerdere kleine bakblikjes vullen. Ook leuk om weg te geven ;-)

een beter plekje

En ik ga nog even door met opruimen, steeds meer ruimte komt er in ons huis en dat is heerlijk! Na het schuiven met de kamers en het daardoor moeten opgeven van onze extra zolderruimte (luxeprobleem!) zijn ook deze 2 oude planten aan de beurt. Het zijn clivia's en ze vinden hun oorsprong nog bij mijn opa. Waarschijnlijk zijn het trouwens stekken van de moederplant. Opa was altijd heel wijs met z'n Clivia's en dat ben ik ook altijd geweest.

Bij mijn ouders staat ook een Clivia. Regelmatig gingen er telefoontjes heen en weer. Als de zin begon met 'raad eens...' dan was het enig juiste antwoord; 'je hebt de Clivia in bloei!' Zo ontstond er een wedstrijd tussen het Noorden en het Oosten van het land; 'welke Clivia bloeit het eerst?' Dit jaar hebben mijn Clivia's niet gebloeid (en die bij mijn ouders 2 x!). Misschien voelden ze iets van de naderende verandering?

Met voorspelde nachtvorst gingen de Clivia's kortgeleden naar binnen. Manlief verplaatste ze naar de vensterbank waar ze dan altijd staan. Toen zoon 's avonds in z'n bed kroop keek hij heel verbaasd; 'waarom staan die planten in mijn vensterbank?' Ik moest lachen. Een kamer waar een Ajax vlag wappert is op z'n zachtst gezegd niet de juiste plaats voor deze antieke planten...

Allebei hebben ze ondertussen een nieuw adresje gevonden. De voorste is nu van de buurvrouw. Zo kunnen we 'm toch nog zien bloeien af en toe. De andere ging naar school. Groep 6 gaat er voor zorgen of beter gezegd; groep 6 gaat 'm verwaarlozen want precies dát is nodig om de Clivia aan het bloeien te krijgen ;-)

(onderstaande foto is van het internet geleend, ik kan zo snel geen foto vinden van onze eigen Clivia in bloei...)

wijsheden uit vervlogen tijden

De poging het recept van de Veluwse Appelcake te evenaren is zeer goed gelukt! Het beslag ging in lagen in het blik, aldus manlief, met in de laatste laag cranberries. Volgens het recept hadden het blauwe bessen moeten zijn, die hebben we, als het goed is, volgend jaar in eigen tuin. De suikerlaag op de schaal geeft de plakjes een lekker knapperig korstje. Dit recept is... een blijvertje!

Via Marktplaats verkoop ik de 'bouwblokjes' van manlief... Onze kinderen hebben er geen interesse voor, dan liever de ruimte in huis! Tussen de 30 en 40 jaar oud is het en daar zijn liefhebbers voor! Er wordt geboden en de koop is gesloten.

Bij het inpakken van de spulletjes kom ik een schattig boekje tegen. Het is gericht aan de ouders van de spelende kinderen en het bevat allerlei tips. Bijvoorbeeld; 'wat moet je doen als kinderen de blokjes door de kamer gooien' en 'kunnen meisjes er ook mee spelen'. Heerlijk gedateerd, ik smul ervan met een kopje koffie erbij (en een plakje appelcake natuurlijk). Hier volgen nog wat raadgevingen, als ik ze lees lees ik daarin vooral de visie van de schrijver... hij heeft zelf veel aan z'n hoofd en zou maar wat graag weer kind zijn!

En dan nog een goede tip van de fabrikant ;-)

maar bij deze blokjes hoeft dat juist niet lees ik even verderop... gelukkig;-)

Heerlijk! De blokjes gaan op de post, dat iemand anders er maar weer uren mee mag spelen!

een gróte kans!

Terwijl de kinderen zich vermaken in het zwembad ervaar ik, op het droge, ook 'stroming en flow'... Een heerlijk moment is dat altijd, zo aan de rand van het zwembad. Een kopje koffie in de tas, wat lekkers voor hongerige mondjes die zich af en toe melden maar vooral... een inspirerend boek!

De materie is ingewikkeld en eenvoudig tegelijk. Ingewikkeld om zo even na te vertellen, eenvoudig om het 'ja, natuurlijk!' wat ik steeds ervaar tijdens het lezen. Ik raak steeds meer overtuigd van een grotere lijn, een diepere betekenis en voel me daarmee verbonden. Troostend, relativerend, verrijkend, allemaal termen die van toepassing zijn. En dan te bedenken dat ik dit boek voor een euro kocht in de kringloop ;-) Tijdens het lezen kom ik regelmatig onderstreepte stukken tegen, uitroeptekens en sterretjes. Een grappig idee dat iemand anders ook geraakt werd door wat hij of zij las en zo de grote lijn aangaf. Het stoort mij niet, het maakt me juist bewust van dat grotere geheel...

Thuisgekomen eten we een bord spruitjessoep en een tosti en raken we aan de praat over 'dat grotere'. Vragen als; waar houdt de wereld op, hoe groot is het heelal, waar ben ik als mijn leven stopt en waar was ik dan voordat ik werd geboren... Het zijn grote vragen uit kleine mondjes en tegelijk de vragen van ons allemaal. We besluiten dat niet op alle vragen antwoord hoeft te komen. Tenslotte is het dagelijks leven hier en nu... en dat leven; is een gróte kans!

smullen, spelen, rapen en rapen

Ziehier, de appelbollen! En ze smaakten zoals ze er uitzien! Manlief heeft zojuist een appelcake gebakken; hij gaat de Veluwse Appelcake proberen te evenaren. De Veluwse Appelcake, een begrip hier in Zutphen, wordt verkocht door de warme bakker. Eén van de geheimen? De cake, als hij klaar is, laten afkoelen op een plaat suiker. Heerlijk, die knisperende korst!

Twee meisjes van 7 speelden gisteren met mijn theeserviesje van vroeger. Ik geniet er nog maar even van... Nog een jaartje of wat en ik kan het serviesje opbergen voor mijn kleinkinderen ;-)

Om 7 uur vanochtend loopt mijn wekker af, op onze vrije zaterdagochtend! Die wekker zette ik met reden; ik wil graag walnoten rapen. Zoon is ook al uit zijn bed en beide trekken we snel onze kleren aan. In een nog uitgestorven wijk fietsen we samen de 'walnotenroute'. Bij twee raapplaatsen hebben we geluk, daar was nog niemand ons voor! Twee, nog jonge, bomen staan middenin bramenstruiken, maar dáár weten wij wel raad mee; we hebben een zwerfvuilraapstok meegenomen. Daarmee is rapen tussen doornige struiken een peuleschilletje geworden! Met een leuke laag noten in mijn fietskrat komen we een klein uurtje later weer thuis. 

Zoon maakt zich daarna op voor een voetbalwedstrijd en ik pak m'n zwerfvuilraapspullen bij elkaar. Om half 10 heeft onze projectgroep afgesproken in het wijkgebouw. We maken koffie en thee, leggen de koekjes die de supermarkt sponsort op een schaal en dan druppelen wijkgenoten binnen. De opkomst is groot! Oude bekenden, nieuwe gezichten en 6 kinderen. Met elkaar maken we daarna in zo'n anderhalf uur tijd onze wijk zwerfvuilvrij. Hier zie je een deeltje van de opbrengst...

huishouden of van je huis houden

Ik voer een eeuwige strijd met een terugkerend onderwerp... huishouden is niet mijn ding! Wat kan ik tevreden zijn als ik eens een flinke klus in huis heb aangepakt maar wat naar nou, dat dat steeds overnieuw moet ;-( In mij spreekt altijd een stemmetje; 'Erna, je bent toch huisvrouw? Aan de slag!' En altijd weer is er toch iets anders wat ik eerst wil doen, dingen die ik véél belangrijker vind zoals dit...

 vullen met rozijntjes, bestrooien met beetje
suiker en kaneel en dichtvouwen; appelbollen

Ik las daarover laatst dé oplossing! In plaats van 'huishouden' zeg ik nu 'van mijn huis houden'. Kijk, en dan klopt het weer wél ;-) Want wat is er nu fijner dan een huis dat ruikt naar appelbaksel? En dat je dat dan 's avonds als toetje met elkaar op mag eten dat is helemaal top! Gelukkig zijn mijn huisgenoten het met mij eens. Door oudste werd ik, al een tijd geleden zelfs fijntjes terecht gewezen toen ik een spinneweb uit de hoek van de kamer weghaalde; 'Mama, wat doe je nou! Daar heeft die spin heel veel werk van gehad!' Zo zie je maar; de appel valt niet ver van de boom (en van die appeltjes bak ik dan gewoon een lekker toetje)

En gisteren werd het een lekkere, vegetarische hartige taart, het recept vind je hier; spinazietaart 

Met een kleine verpakking diepvriesspinazie uit de winkel aangevuld met eigen 'nieuwzeelandse spinazie'. Dit recept is hier in huis een blijvertje; heel gemakkelijk, altijd lekker!

herfstkleuren en de geur van vroeger

Ik hou van de herfst! Samen met de lente zijn het mijn favoriete seizoenen. Seizoenen waarin ik me steeds loop te verbazen; 'ach kijk eens, o wat móóói'. Ik kan niet zo goed tegen de warmte van de zomer, en de kou van de winter vind ik vooral fijn als ik binnen ben... 

onze druif

Overweldigend zijn die prachtige kleuren, veel rood, oranje en paars...

Oudste maakte gisteren bij haar schooltuintje dit herfstbakje...

En dan onze trots! Ze zijn niet alleen mooi, ze rúíken ook zo lekker! Als de deur van de gang opengaat komt die heerlijke appeltjesgeur je tegemoet, net als wanneer je de zoldertrap op loopt... De appels rijpen snel na nu ze binnenliggen. Elke dag vullen we de fruitschaal met de mooiste exemplaren van gang of zolder. De geur van appeltjes roept oude, mooie herinneringen bij mij op. Het is de geur... van vroeger!

out of the box denken en de waterbespaarders gaan naar

Waar een klein schaaltje met lampionnetjes al niet toe aanzet... Ik loop langs een servicebalie en ben geraakt door dit schaaltje moois. Later terug op de fiets naar huis probeer ik te bedenken hoe dat nu kan. Bijzonder vind ik dat schaaltje en dat heeft een reden. Ik moet denken aan vragen als 'leef je om te werken of werk je om te leven?' en 'ben je gelukkig ja of nee' en  'is het glas halfvol of is het halfleeg?' Vaak kom je in een situatie waarin je moet kiezen tussen beide opties. Maar zoals ik in een boek over omdenken las; is het veel fijner om bij de halfvol/ halfleeg vraag een vraag terug te stellen namelijk; 'waar is de kraan?' 

Out-of-the-box denken, buiten de lijnen denken, dat is leuk! En bevrijdend! Dan even terug naar dit schaaltje; op de vraag over werken en leven past wat mij betreft dan ook het antwoord; Je leeft om te léven! Wat de persoon achter deze balie heeft gedaan is iets van zichzelf; een tak lampionnetjes uit de tuin knippen, een bord uit de kast pakken en er, op haar werk, een mooi tafereeltje van maken op de toonbank. Geen idee hoeveel mensen het opvalt maar het maakt voor de persoon die daar aan het werk is vast een verschil en mij is het in ieder geval opgevallen. Misschien dat mensen niet het tafereeltje echt zien maar mogelijk voelen ze wel de vriendelijkheid die het uitstraalt...

Ik vind dat reuze interessant. Toen ik nog werkte nam ik wel eens iets zelfgebakkens mee naar m'n werk, voor bij de koffie. Een andere collega nam vaak op zaterdagochtend een warm krentenbrood mee met een pakje roomboter. De warmte kwam dan letterlijk naar je toe! Hoe gemakkelijk is het eigenlijk? Bijeenkomsten zijn veel leuker als er iets vriendelijks aan wordt toegevoegd. Leuk om eens verder over na te denken!

Oja, en de waterbespaarders zijn voor Arja en Klavier, ik stuur jullie er allebei 1. Mailen jullie me even je adresgegevens?

zoete koekjes bakken

Als vervolg op het boomgaardbezoekje van de klas van jongste vorige week maken we vanmiddag in de klas... appelmoes! Kijk maar eens;

succes verzekerd, zo'n schilmachientje!

De geur van appelmoes vult het lokaal, dat gaat smullen worden!

Thuisgekomen ben ik in de mood! De oven gaat aan en ik schuif er 3 bakplaten met koekjes na elkaar in. Het moet maar eens afgelopen zijn met koekjes uit de winkel mee naar school. Die koekjes van mij zijn toch zeker veel lekkerder ;-) 

Je ziet hier havermoutkoekjes, kruidige koekjes en kokosmakroontjes. Allemaal eerder al goedgekeurd door mijn 'testpanel' ;-)