ruimte geven door ruimte in te nemen

Als vandeweek een Zutphense huis-aan-huis krant op de mat valt lees ik een aankondiging voor een pianoconcert in het weekend; de Canto Ostinato. Daar heb ik over gehoord, die heb ik eens beluisterd. Het lijkt me een bijzondere ervaring om ons ruim 2 uren onder te dompelen in prachtige pianomuziek. En dan doe ik iets wat ik nog niet eerder deed sinds ik moeder ben... ik bestel 2 kaarten, 1 voor manlief en 1 voor mij, zónder dat ik eerst oppas heb geregeld. Tot voor kort gingen leuke dingen nog wel eens niet door omdat de oppas niet kon. Nu wilde ik dit avondje voor ons samen heel graag en besloot ik dat de oplossing wel zou komen... Even later blijkt dat onze oppas deze avond niet kan oppassen... 

Ik wandel met oudste en haar wenkbrauwen fronsen; 'ik wil geen andere oppas, iemand die ik niet ken'. We praten er even over en ze komt met een voorstel van een jonge vrouw in de buurt die ze ook heel aardig vindt. We zijn tóch aan het wandelen samen en we besluiten bij haar ouderlijk huis aan te bellen. Ze is niet thuis maar haar moeder belt haar even en wat blijkt; ja hoor, dat kan en dat wil ze wel! 

Gisteravond laten we ons meevoeren door fascinerende, prachtige, meeslepende pianomuziek (de uitvoering hierboven is geleend van internet). Als na 2 uren het stuk opeens stopt en de lampen uitgaan breekt er een daverend applaus los. En verdiend! Wat prachtig om te kijken naar mensen die zo nauw met elkaar samenwerken. Wat fascinerend om 2 uur lang te worden meegesleept door muziek, een zichzelf steeds herhalend thema en toch steeds anders. En wat fijn... dat door eerst voor onszelf te kiezen de oplossing daarna gewoon volgde. En van dat gegeven wil ik méér! De kinderen hebben een supergezellige avond gehad. Het telefoonnummer van de nieuwe oppas staat in m'n mobiel. Dat geeft ruimte! De avond blijkt voor iedereen een goeie avond te zijn geweest.

En ik? Ik heb iets héél belangrijks geleerd! Door voor mezelf en ons te kiezen en te vertrouwen op de juiste oplossing gaf ik mezelf en ons allemaal iets kostbaars. Een fijne ervaring in de schouwburg, dat een nieuwe oppas leren kennen heel leuk kan zijn. Niet alleen gunde ik mezelf en ons de ruimte, ik gunde de kinderen ook een nieuwe ervaring. Het geldt vast voor veel moeders (maar in ieder geval voor mij) dat de reflex er eentje is om eerst voor anderen klaar te staan en zichzelf op het tweede plan te stellen. Het gaat over anderen ruimte geven door zelf ruimte in te nemen. Ik vind het interessante materie, ik ben er erg nieuwsgierig naar!

doorkrijgen én doorgeven; No Impact Man gaat naar...

Ik ben geraakt door een tekst die ik lees in het boekje wat ik gisteren in de kringloop vond... Tja, hoe werkt zoiets nou? Geraakt worden door een tekst hangt natuurlijk helemaal samen met wie ik ben als persoon en met het moment waarop ik het lees. Ik schrijf het hier een beetje aangepast, in het stukje gaat het over 'vriendschap', ik vertaal het naar ieder contact...

Probeer oog in oog te staan met een ander mens en langs zijn angsten, zijn verleden en zijn fouten te kijken, totdat je de geest van zijn liefde ziet die als een prachtige vogel verlangt vrij te zijn en uit te vliegen, te zingen en gehoord te worden. ---Wat je ziet is dat wat je versterkt---

In deze zinnen zit zóveel oplossing! Wat blijven we als mensen toch vaak hangen in wat we in eerste instantie vinden, denken en besluiten. Het mooie van hoe het hier is uitgelegd is dat je er niet vóór blijft staan kijken maar dat je er lángs kunt kijken. Als je dan bedenkt dat dat wat je dán ziet groter en sterker kan worden omdát het aandacht krijgt... dan wordt niet alleen jij maar ook degene die het betreft er gelukkiger van. En dit inzicht kostte me gisteren maar 1 euro 50! Ik ben nieuwsgierig wat het boekje me nog meer gaat vertellen.

Op de foto hierboven zie je het boek samen met de vlinder die oudste beschilderde om de ingang van haar schooltuintje mee te markeren. Mooi vind ik dat, dat ze een vlinder koos. De vlinder past voor mij mooi bij de ondertitel van dit boek 'van strijd naar vrijheid'.

En dan is dit het moment om een ander inspirerend boek door te geven! Er zijn 3 gegadigden voor No Impact Man... Na eerlijke loting met scrabblesteentjes wil ik het boek 'no Impact man' van Colin Beavan graag doorgeven aan (tromgeroffel....) Miss B! Miss B, als je dit blogje leest mail me dan even je adresgegevens (dat kan via het mailadres wat je naast mijn blog ziet staan) dan kan het doorgeven van No Impact Man beginnen!!! Ik wens je (en de mensen die het na jou gaan lezen) veel leesplezier...

levenslessen uit een boek

Het is al best wat jaren geleden dat ik eindexamen deed... 25 om precies te zijn! Ik had een bijzonder vakkenpakket, een mix van Beta en Alpha. Dat hield in 3 exacte vakken en 4 talen. Dat laatste, die 4 talen, dat heb ik toen geweten. Ik moest zo'n enorme lijst boeken lezen en kreeg daar zo'n grondige hekel aan dat ik vele jaren daarna nooit meer vrijwillig een boek heb aangeraakt. (En dat was vast niet de bedoeling...)

Nu, zoveel jaren later, lees ik nog steeds niet graag 'zomaar'. Fictie is niet aan mij besteed. Jammer van mijn tijd, zo voelt dat voor mij. Maar waar ik ontzettend van houd is lezen over thema's, over hoe je naar dingen kunt kijken. Sommige boeken hebben mijn leven enorm beinvloed en weer nieuwe boeken doen dat weer opnieuw. Soms kan ik met één regeltje in een boek een week vooruit. Wat heerlijk is dat! Soms lees ik van een boek maar een deel en raakt het me zo dat het als een lijfboek voelt. Vaak lees ik het boek dan niet eens uit...

Heerlijk vind ik altijd de bijlagen van de Trouw in het weekend; Een tijd geleden een interview met Alain de Botton. Ik maakte van 2 tekstdelen een foto. Beide genoeg voer voor een week ;-)

Gisteren, aan de rand van het zwembad, heb ik heerlijk zitten lezen in dit boek. Het staat vol met Aha-Erlebnissen ('ja natuurlijk, zó zit dat!'), teveel om hier te vermelden. Heerlijk om te lezen over dingen die me inspireren. En deze levensschool... daar zit ik hopelijk nog wel een tijdje op ;-)

inspiratie doorgeven en inspiratie planten

In een blogje van de Verdubbeldame lees je over mijn idee van een doorgeefboek. Wat leuk dat dit idee nu door anderen wordt verdubbeld! Ik vind het zó leuk dat ik bij deze besluit nóg één van mijn lijfboeken als doorgeefboek weg te geven. Het is 'No impact man' van Colin Beavan. Ik schreef over dit boek in dit blogje. Het boek heeft me zó geinspireerd dat, toen ik iemand tegenkwam die ook graag het zwerfvuilprobleem wilde aanpakken, er een zwerfvuilproject uit voortvloeide in mijn wijk 'In de Zuidwijken komt het van de grond'. Morgen gaan we weer met wijkgenoten de wijk in en maken de boel spic en span.

Lijkt het je leuk dit boek te lezen en het daarna door te geven? Laat dan een berichtje achter onder dit blogje of op het mailadres wat je naast mijn blogs ziet staan.

Vanochtend quality-time, met een heel bijzondere reden! De kinderen blijven over op school, wij stappen in de auto, mét een kar erachter, en rijden naar de Betuwe! Daar staan 1100 meidoornhaagplantjes op ons te wachten... In de auto drinken we koffie in stijl (als het over de boomgaard gaat dan drinken we koffie uit deze bekers, we kregen ze voor de opening van de buurtbongerd). Een uur heen en een uur terug (veel langer dan anders, met een karretje gaat het minder snel). Samen kletsen, broodjes smeren op schoot, ouderwets...

Thuisgekomen maken we een begin met de aanplant van de haag, daarover kun je hier meer lezen...

generaties en inspiratie

Na de geboorte van onze zoon stopte ik met werken, nou ja stoppen; het werken werd ánders, het speelde zich vooral thuis af. Toen iemand mij eens vroeg of ik me niet verveelde 'de hele dag thuiszitten'  kon ik volmondig antwoorden dat 'de hele dag zitten' niet het geval was. Ik verveelde me niet, ik richtte me op heel andere dingen en die namen mijn tijd. Natuurlijk moest ik me herpakken; je beroep is je image, als je stopt met werken heb je even geen verhaal meer. Toch blijkt dat niet zo te zijn! Doordat er een inkomen minder binnenkwam moest ik creatief worden met spullen. Tweedehands kopen vond ik al leuk, beter nadenken over nieuwe aankopen kwam daarbij. Weggeven en ontvangen ook, er ontstond een situatie waarin ik me met minder veel rijker voelde! Door helemaal los te weken van mijn vak kwam ik erachter wie ik óók ben, heel langzaam ontvouwde zich een route die ik niet had kunnen bedenken. Hij ontstond zonder iets te forceren, dingen kwamen op mijn pad! Nu terugkijkend kan ik dat heel makkelijk beschrijven, in de fase ernaartoe heb ik wel eens getwijfeld; wat wordt mijn weg? Wat is mijn passie? Het krijgen van kinderen was daarin voor mij ook niet onbelangrijk. Ik vergaarde inzichten en kwartjes vielen...

Afgelopen jaar kreeg ik van mijn vader een cd-rommetje met foto's die mijn oom heeft gescand van de oude fotoboeken van mijn opa en oma. Met warme herinneringen en een gevoel van heimwee zag ik oude familieleden weer terug en kon ik een kijkje nemen ín het huis van mijn opa en oma. Toen kwam ik deze 2 foto's tegen.... mijn overgrootouders bij een perenboom en daaronder mijn opa en oma bij/in een perenboom. Ik heb ze heel groot uitgeprint en geplastificeerd. Dáár komt mijn passie voor oogsten vandaan! (al was het natuurlijk vroeger heel gebruikelijk je eigen fruit te verbouwen). Bij al mijn idealen zijn er wel eens momenten waarop het minder vanzelf gaat, door dan deze foto's te bekijken herpak ik mezelf (blijkbaar is je herpakken een heel nuttige bezigheid) en ga ik er weer voor. Ze hangen op een goed zichtbare plek in huis! 

Het zijn een soort lijntjes tussen generaties, mijn roots.

inspiratie en omdenken

In mijn blog van 14 juli schreef ik over dit inspirerende stuk Zutphen's groen. 

Blijf nog even nieuwsgierig; wordt vervolgd!

Dan een leuke anekdote;
Het kan voorkomen dat je iemand tegenkomt die je voor gek verklaart omdat je 'andermans rotzooi opruimt' (een best begrijpelijke reactie trouwens) Het kan ook voorkomen dat je diezelfde persoon vandaag tegenkomt mét een vuilgrijper. Het kan daarna zomaar zijn dat je hart een sprongetje maakt! Ik ga slingers ophangen... Lang leve het omdenken; we ruimen niet andermans rotzooi op... we maken onze eigen leefomgeving netjes!

biologische groente

Vandeweek viel mijn oog op een artikel in de krant met als kop; 'Onmisbare voedingsstof zink is over 21 jaar waarschijnlijk op'. Het is de conclusie van een rapport van het Platvorm Landbouw, Innovatie & Samenleving, een onafhankelijk platvorm wat gevraagd en ongevraagd adviezen geeft aan het ministerie van Economische zaken, landbouw en innovatie. Door het tekort aan zink (maar ook selenium en koper) nemen de risico's voor de menselijke gezondheid en voor de gezondheid van landbouwgewasssen toe. Ik las dat het gebruik van kunstmest een belangrijke oorzaak is van dat tekort, een teveel aan fosfaat remt de opname van zink. Er wordt nu geexperimenteerd met het toevoegen van zink aan de bodem maar die mogelijkheid van toevoegen is eindig. Tot zover het inhoudelijke deel, en mijn interpretatie van het artikel...

Ik begon te rekenen; over 21 jaar is onze oudste 32 en misschien wel, net als ik toen, net moeder van haar eerste kindje. Op die manier bekeken wordt wat ik lees opeens heel concreet! Gezien dit blog zou je kunnen denken; 'maar Erna, jij wilt toch slingers ophangen?' En inderdaad; dat is wat ik wil doen. Waar ik van overtuigd ben is dat je als persoon een verschil kunt maken. Een eerste stap kan tenslotte het begin zijn van een mooie wandeling. Dit artikeltje had ik nodig om nu echt de stap te zetten voortaan biologische groente te kopen. De aardappelen, uien en knoflook kocht ik al biologisch (net als alle producten die van dieren komen zoals zuivel en af en toe vleeswaren), voor de groente gaat nu ook een knop om! 

Vanmiddag kwam onze oudste terug van haar schooltuintje met een prachtige (biologische!) oogst! Dat smaakt naar meer!

openlucht museum

Het was een heerlijke dag, we hebben onze ogen uitgekeken! Vandaag zijn we een dag naar het Openlucht Museum in Arnhem geweest. Terug in de tijd, ervaren hoe het leven vroeger kan zijn geweest. Fascinerend om te zien hoe relatief kort geleden (50 tot 100 jaar terug) nog zo anders werd geleefd en al die kennis en ervaring nu verloren dreigt te gaan. Mijn hang naar vroeger komt weer helemaal tot leven als ik, boven aan de keldertrap in de Molukse barak uit Hoge Mierde, deze inmaakvoorraad zie staan. Ik kan me goed voorstellen hoe tevreden iemand vroeger kon kijken naar het resultaat van haar inmaken, al was het toen pure noodzaak en is het nu, voor mij, een gekozen bezigheid. Wat een rijkdom als dat ook nog eens allemaal in je eigen tuin is gegroeid!

In diezelfde barak fotografeerde ik ook deze keuken. Áls ons keukenproject nog eens uitgevoerd gaat worden staat een keuken zoals deze op mijn verlanglijstje! (net als bij mijn opa en oma...)

En toen vond ik in een winkeltje 'van toen' deze geweldige ansichtkaart! Zwerfvuil is van alle tijden, dat blijkt dus maar...

nog meer inspiratie!

Het grasveld wat je ziet op de foto is voor mij een bron van grote inspiratie! Als je nieuwsgierig bent hou dan vooral mijn blog in de gaten! Links van het veld zie je de dierenweide (van de kuikens) en aan het eind van het veld zie je een meidoornhaag, daar achter is de bijentuin. Rechts het pad wat loopt tussen het veld en onze huizen. Het veld was tot een tijdje geleden hondenlosloop gebied, het ligt nu 'braak'.

Inspiratie en in de Zuidwijken komt het van de grond!

Een tijd geleden las ik een boek wat op mij onuitwisbare indruk heeft gemaakt. Het boek is geschreven door  de in New York wonende Colin Beavan en is een verslag van zijn poging zijn ecologische voetafdruk tot nul te reduceren. Een jaar lang beschrijft hij zijn pogingen op een goed te volgen en soms hilarische manier, telkens breidt hij zijn leefstijlaanpassingen uit. Op een gegeven moment ervaart hij beperkingen die hij niet plezierig vindt. Als hij zich zou houden aan zijn besluit alleen voeding te consumeren die op een, voor een boer in een dag te bereizen afstand wordt verbouwd kan hij geen koffie meer drinken, geen rijst meer eten...

Ook andere dingen als leven zonder electriciteit is voor hem en zijn gezin te ingrijpend. Aangezien zijn voetafdruk niet nul wordt besluit hij zijn ecologische belasting te compenseren; hij begint met het opruimen en zwerfvuilvrij houden van de oevers van de Hudson river. 

Na het lezen van Beavan's boek was ik geinspireerd en dacht ik; dat wil ik ook! Hier stroomt dan niet de Hudson river maar wel de IJssel! Ik regelde een prikstok bij de SVZO (Stichting Vrijwillige Zwerfvuil Opruimers) en ruimde regelmatig op. Toen ontmoette ik twee wijkgenoten met wie ik 'In de Zuidwijken komt het van de grond' heb gestart. Met het motto 'Ik hou mijn eigen leefomgeving schoon' (en niet; ik ruim andermans rotzooi op) werden meer mensen enthousiast. Nu rapen meer dan 80 personen in onze wijk! (Met als prachtige blijk van erkenning; het groene lintje! http://zutphen.groenlinks.nl/node/84782)