bijbetalen en niets verspillen

De jaarafrekening van onze energieleverancier valt op de mat, daar ga ik eens lekker voor zitten! Met extra zonnepanelen op het dak ben ik benieuwd hoeveel we terug gaan krijgen... Ik open de envelop en lees 'x bedrag wordt binnenkort van uw rekening afgeschreven' huh? Ik lees het nog een keer, want wanneer wordt het op onze rekening bijgeschreven? Nee hoor, ik heb het goed gezien; we moeten bijbetalen. Daar wil ik meer van weten...

's Avonds spreek ik de klantenservice, samen nemen we de jaaropgave door en inderdaad; we hebben flink meer gas verbruikt dan verwacht. De verklaring is de koude winter (ja, dat weet ik nog, daar hadden we bij het aanleggen van de boomgaard flink mee te maken). Toch zit het me niet helemaal lekker, met zonneboilers, hooikist, optimale isolatie was ik van iets heel anders uitgegaan. Ik besluit ons verbruik vanaf nu beter te gaan volgen. Oudste zegt heel lief; 'dan doen we vanaf nu toch elke dag warme truien dag?' Best een goed idee. 

een afgebroken tak van de dropplant
die gaat in de thee...

Misschien toch weer meer werk maken van een gevuld houthok. In de jaren dat we hier wonen hebben we één keer hout gekocht, daarna kwam het 'aanwaaien'. Buren weten van onze houtkachel en brengen wel eens schoon hout, snoeihout, restanten hout van het verbouwen van de schuur, dat bleek afdoende te zijn voor het branden van onze kachel. Onze kachel brandt alleen in het weekend en 's avonds. Als het kacheltje aangaat wordt het in de rest van het huis namelijk langzaam koud omdat de thermostaat niet meer aanslaat. Met kinderen en huiswerk maken op hun kamers is dat niet handig, daar moeten we maar eens een oplossing voor bedenken.

En als het dan over gas besparen gaat... gisteren maakte ik een heerlijk gerecht, het recept vond ik hier. Alles, ook de pasta, in één pan met water en na 10 minuten aten we een sausige spaghetti. Niets afgieten, niets verspillen. Aan tafel kwam de vraag 'wil je dit vaker maken?' Dat gaan we zeker doen!

Dichtbij huis en thuis

Kijk nou, wat een plaatje! Afgelopen weekend maakte ik deze foto toen we langs de IJssel liepen. Toen we net in Zutphen woonden duurde het best een tijdje voordat deze stad als 'thuis' ging voelen. We merkten dat vooral als we terugkwamen van een vakantie of weekendje. Als we over de nieuwe IJsselbrug reden en ongeveer dit zagen vroegen we aan elkaar; 'heb je nu het gevoel dat je thuiskomt?' En lange tijd was dat... 'nee, niet echt'. Best een gek gevoel was dat. Het wás tenslotte wel ons thuis. 

En wanneer de switch is gekomen kan ik niet helemaal terughalen. Dat heeft vast te maken gehad met de kinderen die naar school gingen, zelf tot rust komen en aarden door te stoppen met mijn baan destijds, de mensen om me heen en de stad steeds iets beter leren kennen en iets toevoegen aan de plek waar ik woon. Onze tuin naar m'n zin (lees; eetbaar) maken en het, samen met de buurt aanleggen van een boomgaard. Ik kan nu zeggen; ik ben hier 'thuiser' dan ooit! Ik hoor hier en ik blijf hier. Zo, dat zijn nog eens uitspraken ;-)

En kom dan nu maar eens mee naar onze tuin ;-) Vandeweek lagen 's ochtends 7 grote goudrenetten op de grond. En omdat veel takken boven een paadje en de weg hangen waren ze allemaal gebutst. Toevallig maakten we net onze trouwfoto en zag de buurvrouw er wel een pan appelmoes in gelukkig, maar... er moest geplukt worden!

We hoorden de boom bijna opgelucht ademhalen, eindelijk werd hij bevrijd van zijn 'last'. Op zolder liggen nu prachtige appels uitgespreid. Niet helemaal naar de zin van zoonlief want het is, sinds een aantal weken, wel de entree naar zijn kamer. Daarvoor moeten we dus een oplossing bedenken (op de 'to do lijst' van manlief).

Met zoon rekenden we uit hoeveel appeltaarten hier liggen. Als je voor een appeltaart 5 goudrenetten rekent dan liggen hier 17 appeltaarten... Nu de feestjes er nog bij bedenken ;-)

water en petje af!

Terwijl de kinderen van groep 7 én groep 8 (zoon én oudste) in de bus vertrekken naar het Watermuseum in Arnhem rijdt er een auto met 6 ouders achteraan. Eén van die ouders ben ik. We 'doen' letterlijk een ochtend museum want in het Watermuseum ervaar je water in al zijn facetten. We kruipen door rioolbuizen en komen daar van alles tegen, we fronsen onze wenkbrauwen bij ingewikkelde waterzuiveringssnufjes, we maken dammen met schotten en zandzakken en proberen een bootje te laten varen, we kijken naar een film en verbazen ons over wat water eigenlijk betekent. Beelden uit andere landen bijvoorbeeld waar het water niet zomaar uit de kraan komt lopen. Wateroverlast, watertekort, watervervuiling, heel interessant!

In het laboratorium trekken we witte jassen aan en doen proefjes zoals zwembadwater maken uit zout water en de Nederlandse vlag maken met kleurstof en verschillende stoffen (water is zwaarder dan olie, en dat is weer zwaarder dan spiritus) in een reageerbuisje. Ergens anders ruikt het naar rotte eieren en wordt groen water gemaakt. We komen tijd tekort. 

In het laboratorium maak ik een foto van details van een kast. Fascinerend die kleuren! Alleen de sticker herinnert je eraan dat wat je ziet er wel mooi uitziet maar dat je er voorzichtig mee om moet gaan.

Nu zit ik thuis m'n blogje te schrijven, kopje koffie erbij want dat heb ik vanochtend gemist ;-) Wat een leuke, leerzame ochtend, óók voor ouders en één ding is voor mij weer bevestigd; Wat voel ik veel bewondering voor leerkrachten! Meer dan 50 enthousiaste kinderen en dat gestructureerd laten verlopen... petje af!

JA!

En vandaag is dan voor 't echie, een app van manlief uit de trein 'ik zou 't zo weer doen!' Een onbetaalbaar zinnetje. Net als de kadootjes die we gisteren van onze drie kregen. De liefste en fijnste kadootjes komen niet uit de winkel maar komen van iemand zélf... 

een klavertje vier

prachtig van oudste

prachtig van zoon (hier staat 14...)

prachtig van jongste

Tijdens het gourmetten gisteren (waarbij man en ik kaasfondueden, schrijf je dat zo?) hebben we elkaar opnieuw de ringen omgeschoven. Maar niet na te hebben voorgelezen wat er in onze ringen staat; in mijn geval de naam van man, van oudste, van zoon en van jongste. Dat ook de namen van onze kinderen in onze ringen gegrafeerd werden voelde destijds heel logisch én bijzonder. Een verbond sluit je niet alleen met je partner maar zeker ook met de persoontjes die aan je worden toevertrouwd. Het graferen van die letters; kleine moeite, bijzonder gevoel!

14 jaren

Om kwart over 8 wordt er op onze slaapkamerdeur geklopt... 3 kinderen met een ontbijtje want vandaag... vieren we onze trouwdag! 14 jaren geleden (morgen om precies te zijn maar dan is er zo weinig tijd) gaven we elkaar het JA-woord! En zoals ieder jaar trekken we allemaal onze mooiste kleren aan. Wij gaan in onze trouwkleren, de kinderen in wat ze zelf het mooist vinden en daarna vragen we de buurvrouw of ze van ons een foto wil maken.

Buurvrouw heeft dat nu al heel vaak gedaan! We zoeken een groen plekje in de tuin, zetten onze mooiste lach op en kunnen er weer een jaartje tegen ;-) Nu we 14 jaren verder zijn vinden we het heel leuk dat we steeds die foto hebben gemaakt. Je ziet eerst 1, dan 2, dan 3 kinderen en terwijl zij groter worden worden wij ietsje ouder en grijzer (of wijzer?).

't Is leuk om de kleren weer even te dragen, ik voel mezelf weer heel bijzonder. Wat was ik blij toen ik destijds m'n trouwkleren vond! Ik had een bepaald idee bij wat ik wou dragen; wél 'wit', niét te duur, een beetje bijzonder en... dat lukte! 3 soorten zijde werden het; gebreid, gekreukeld en geweven. Toen vond ik ook nog leuke schoenen, mét hak waar ik tóch op kon lopen. Helemaal happy was ik met als hoogtepunt natuurlijk het jawoord!

De rozen in man's stropdas droeg ik in een gewone bos (romig wit) met wit lint in m'n hand. De volgende dag haalden we een nieuwe bos bij de bloemist want toen gingen we, met een vriend, onze trouwfoto's maken. Dat leidde tot hilarische situaties zoals een frietje eten bij de snackbar tussen het foto's maken door. Mensen keken naar ons alsof ze water zagen branden... een bruidspaar in de snackbar? Dat soort verhalen borrelen weer op op een dag als vandaag.

jongste, ze passen nog nét

zoon en gel; onafscheidelijk

onze ster van 12

Vanavond gaan we gourmetten, daarvoor ga ik nú aan de slag!

we zien wel

De herfst vind ik een fijn seizoen, vooral zo aan het eind van de zomer. Je kunt nog af en toe buiten in het zonnetje zitten maar vaak ook regent het en mag je binnenblijven. Alsof je ontslagen wordt van verplichtingen buiten de deur, je legaal 'naar binnen mag keren'. Dit weekend begint met snottebellen, vermoeidheid en zware hoofden. De eerste weken school en werk eisen hun tol en het veranderende weer zal daar ook een rol in spelen. Normaal gesproken hebben we op vrijdag 'gezellig avondje' maar gisteren lagen we allemaal vroeg in onze koffertjes. En dat doet goed. We nemen wat extra vitamine C en Echinaforce, gebruiken zoutwateroplossing voor onze neuzen en... vermaken ons vooral binnen.

En dat is best fijn. In de bak met aardappelen kom ik een kadootje tegen (dankjewel pap!) en de buurman brengt een 'bosje bloemen';

Vanavond eten we dus stamppot, dat past best bij dit herfstige weer.
Oudste gaat kapsels uitproberen op haar zusje. Ik kijk vol bewondering toe; dus dit is een visgraat..

Tijdens het gefrobel van grote zus tekent jongste lekker door...

'gewoon' ingevlochten door zus

We bakken wat lekkers; boterkoek met gember en daarna nog cupcakes met appelrasp. Veel meer is er niet nodig wat mij betreft. De televisie mag even aan, het bad laten we straks even vollopen en ik verheug me op een tijdje lezen. Een lummelweekend gaat het worden, geen plannen, we zien wel.

voor alles een tijd

Voortbordurend op mijn vorige blog maak ik een foto van een hoekje in onze woonkamer. Want wat zegt dan dit hoekje over mij? Het doet me denken aan een opdracht die ik eens kreeg op het beroepsonderwijs. Ga voor de groep staan en vertel een kwartier lang over iets wat in je tas zit. Doel was natuurlijk dat je de schroom om voor een groep te staan zou overwinnen. Dat effect had het op mij niet! Ik kreeg een hekel aan dit soort lessen al kan ik, nu ik wat 'groter' ben, de grap er wel van inzien. Ik heb een tijd gepraat over een boterham met pindakaas die ik (toen nog in een plastic zakje) in m'n tas had zitten... Maar dat even terzijde ;-)

De prachtige lampionnetjes van vandeweek liggen nu in een mand. De mand staat op de hooikist (daar kan ik zeker een kwartier over praten). In de vensterbank, achter het gordijn,  het 'stel' van m'n oma waarop ik nodig weer eens een poffert moet bakken, goed idee. De bloemen komen van oudste's schooltuintje. Het vogelhuisje maakte jongste, daarin zit nog een kuikentje van Pasen... oeps. En dan een (voor mij) heel bijzonder beeld...

Het beeld lijkt van hout maar is van gips, in houtkleur geverfd. Het is voor mij een heel bijzondere herinnering aan de heel bijzondere en bepalende tijd dat ik werkte in een ziekenhuis in Amsterdam. Het kwam op zo'n bijzondere manier naar mij toe dat het altijd een plaatsje zal houden in ons huis. Nu ik de regels teruglees valt me op dat ik drie keer 'bijzonder' schrijf. Normaal gesproken zou ik dat aanpassen, nu niet; mijn jaren als verpleegkundige in Amsterdam waren súperbijzonder!

Het is een mooi symbool juist voor deze week. Aan het eind van de zwangerschap van zoon 'draaide' ik mijn laatste dienst. Dat is nu bijna 11 jaren geleden. Om BIG geregistreerd te mogen blijven als verpleegkundige moet ik me laten herregistreren, daaraan zijn eisen verbonden zoals werkervaring... (heel goed trouwens, die kwaliteitseisen) Vandeweek trok ik de stoute schoenen aan; ik logde in als verpleegkundige en logde uit als 'verpleegkundige, niet praktiserend'.

En weet je? Het is goed, voor alles een tijd!

zeg mij wat er...

'Zeg mij... wat er in je koelkast staat, wat er in je boekenkast staat, wat er... en ik zal u zeggen wie u bent'.

Daar moet ik wel eens aan denken, als je iemand nog niet hebt ontmoet maar je zou even door zijn of haar huis mogen lopen dan krijg je een indruk met wat voor persoon je te maken hebt. Dagelijks draag ik een aantal spulletjes met me mee, in m'n portemonnee of broekzak. Het zijn ankertjes of talismannen, hoe je het maar wilt noemen. Vandaag maak ik er een fotootje van omdat ze allemaal iets over mij zeggen. Een heel klein boeddhaatje, een zonnetje. Een aantal keren per dag zie ik ze en helpen ze me focussen. Een hartje aan een koordje die een lieve vriendin ook in haar portemonnee draagt. Zoals meisjes 'best friends forever' kettinkjes dragen, dragen wij, als grote meisjes iets soortgelijks in onze portemonnee vanaf het moment waarop dat even heel erg nodig was... Een schelpje aan m'n sleutelbos als symbool voor leven, liefde en vruchtbaarheid. Een winkelwagenmuntje van 15 cent met de tekst 'maak ook een wonder mogelijk'. Ze zijn allemaal zorgvuldig verzameld en regelmatig als ik mijn portemonnee ontdoe van papieren ballast moeten ze de test weer doorstaan; 'Zijn we nog betekenisvol? Ja, jullie mogen blijven'.

Op de foto zie je ook een steen in de vorm van een hart. Soms heb ik iets nodig als steuntje in de rug. Als iets ingewikkeld is of ik ben ergens zenuwachtig voor dan zit ie in mijn broekzak. Voor mezelf heb ik er de betekenis 'liefdevol en standvastig' aan gekoppeld. Standvastig klinkt wat zwaar maar daarmee bedoel ik; trouw zijn aan mezelf, op m'n eigen spoor blijven. De vorm van het hart herinnert er aan in contact te blijven, open te blijven staan voor een ander. Liefdevol en standvastig zijn beide belangrijk en in deze steen komen ze samen. En nu stop ik ze gauw weer terug, ik wil nog even naar de kringloopwinkel voordat de kids weer uit school komen ;-)

Jan Splinter

Ik leg de kinderen uit hoe kleine besparingen een groot resultaat kunnen geven. Als voorbeeld neem ik een brood; stel dat je vanaf nu een brood koopt wat 10 cent goedkoper is. 4 keer per week een brood betekent 208 broden per jaar. 208 x 10 cent is 20,80 euro. In een jaar tijd bespaar je dus een bedrag waarvan één persoon kan wokken (dat is een pakkend voorbeeld, wokken vinden ze hier erg leuk!) En dan hebben we het alleen nog maar over een brood, dat kun je met veel meer producten doen. Wauw, dat klinkt indrukwekkend. 'Dan kunnen we dus veel vaker gaan wokken!'  Eeh... ja zoiets ;-)

En wat doe jij als je 50 cent op de stoep ziet liggen? Je pakt het vast op. Zo deed ik dat ook vandeweek; ik bracht glas naar de glasbak en deed de 2 statiegeldflessen die daar lagen in mijn fietstas. De betreffende winkel, daar zou ik wel weer eens langsfietsen.

Vandaag doe ik dat, ik lever de flessen in en reken een pak appeltaartmix af. Daar moet ik, na verrekenen van het statiegeld, nog 20 cent voor betalen. Met de appels die ik van de buurman kreeg, nog 2 appels uit onze eigen boom, wat rozijntjes, kaneel en vloeibare boter bak ik een zeer voordelig appeltaartje! Ik vind het grappig om de kinderen mijn voordeeltjes te vertellen. Voor een paar centen eten we een heuse appeltaart, een sport is het eigenlijk, het maakt dat mij die appeltaart nóg lekkerder smaakt. En hier thuis vinden ze die bespaaracties ook leuk of beter gezegd; lekker ;-) Jongste herinnert me trouwens nog wel aan een afspraak; 'het geld van gevonden statiegeldflessen is toch mijn zakgeld?' Dat was ik even vergeten... wordt het tóch nog een dure appeltaart ;-)

Je kent vast de uitdrukking; 'Zo komt Jan Splinter door de winter'. Ik voel me zeer met Jan verwant!

dankjewel!

In een hoek van een speeltuin weet ik Physalisplanten. Vandeweek had ik al gezien dat heel veel lampionnetjes oranje beginnen te kleuren. Tijd om daar eens van de fiets te stappen... Ik moet er wat brandnetels voor trotseren maar dat heb ik er graag voor over. De lampionnetjes gebruiken we straks om over de lampjes van onze kerstboom te schuiven maar tot die tijd genieten we van de oranje blikvangertjes. In de speeltuin raap ik ook nog wat pruimen.

Als ik een foto maak van mijn 'oogst' lijkt het wel of de lampionnetjes hun naam eer aan doen; het lijkt alsof ze licht geven! Op dit moment liggen ze uitgespreid te drogen, een weldaad om naar te kijken.

Is het toevallig dat ik op meerdere plaatsen lees over dankbaarheid? Of word ik naar dat onderwerp toe getrokken? In het boekje van Chopra lees ik over een oefening die eigenlijk zo makkelijk is; bedenk voor jezelf eens waar je allemaal dankbaar voor bent. En heb het daar ook eens over met je kinderen. Hoe vaak zijn we niet vooral bezig met dingen die moeilijk zijn, verleg eens je focus. Met de wetenschap dat dat wat aandacht krijgt groeit is dat heel erg de moeite waard!

Ik bedenk waar ik allemaal dankbaar voor ben en de gedachten buitelen over elkaar heen. Het is teveel om op te noemen en weet je wat bijzonder voelt? Ook voor de dingen die lastig en ingewikkeld zijn voel ik me dankbaar. In tegenstelling tot vroeger (wat kon ik worstelen) kan ik juist dié dingen nu zien als uitdaging. Daar heb ik blijkbaar iets te leren. Wilde ik vroeger weg van lastige dingen, nu weet ik; ik moet er naartoe! Dingen komen niet voor niets op mijn pad en ook hier helpt mij het zinnetje; 'wat wil ik wél?' Soms kan ik even heel erg wiebelen maar als ik dan even stilsta bij wat er gebeurt zeg ik heel bewust tegen dat lastige;  'dankjewel, ik ga met je aan de slag'.

Dat zijn nog eens overpeinzingen voor de vroege dinsdagmorgen ;-) En als we het dan toch over dankbaar zijn hebben is dit een mooi moment om tegen alle mensen die mijn blog lezen te zeggen; dankjewel! Ik vind het heel bijzonder te weten dat jullie mijn berichtjes lezen, dat door het bloggen bijzondere lijntjes zijn gelegd. Het inspireert mij, het maakt me dankbaar!

rondje door een al heel eetbare tuin

Mijn ochtend begint... met een rondje door onze tuin. Kijk maar eens mee; Hier zie je onze blauwe druiven. We hebben ze op 2 plaatsen in onze tuin, ze groeien op het dakje van ons houthok en ze groeien aan de zuidmuur. Daar gaat een rank over de balk van de schommels. Zoon zie ik regelmatig z'n spierballen trainen, hij trekt zichzelf met z'n armen omhoog in de touwen tot hij de druiven van de trossen kan happen ;-) Nog eventjes en ze zijn klaar om druivensap te maken.

Aan het hek hangen een aantal pompoenen als hekversiering mooi te zijn. Hier zie je 3 pannen pompoensoep ;-)

3 appelbomen torsen een groot gewicht. Op deze foto een toekomstige appeltaart ;-) De boom moet het nog even volhouden want in oktober kunnen goudrenetten geplukt worden. Wat je niet ziet is dat om de stam een spanband zit die de boom recht trekt. De oogst hangt vooral aan één kant van de boom en dat zijn nogal wat kilo's. In het voorjaar gaan we de boom snoeien met de kennis die we hebben opgedaan in de Buurtbongerd. Restaureren zeg maar, want de afgelopen jaren is de boom vooral zijn eigen gang gegaan...

Elke dag een bakje bramen van een doornloze braam;

En een alternatieve voorraadkast. De uien hangen te drogen aan draadjes die daar zijn gespannen om ander eetbaars (bessen) tegen de muur te houden. Het is een zuidmuur dus dat drogen gaat goed zo.

Deze spinazie is superhandig in de tuin, net een extra aanvulling in een pasta of als er eigenlijk nog wat groente tekortkomt;

Achter de bonenstaken wachten frambozen om geplukt te worden;

De tomatenplant legt z'n tomaten op het buxushaagje, de oogst is genoeg om af en toe van te snoepen.

En hier wat groente voor vanavond. Het aardappelschilbakje is nog gemaakt door mijn opa. Ik heb er een stuk of 10 van die voor allerlei verzamelwerk worden gebruikt. Ik voel me een rijk mens als ik zie wat er groeit in onze eigen tuin. Die tuin is trouwens helemaal niet reuzegroot maar bestaat uit 3 kanten doordat we in een hoekhuis wonen. Door de ruimte te benutten en ook de hoogte in te gaan (hekken, muren, bonenstaken, aardbeientoren, potten) is de opbrengst toch groot. Ieder jaar komt er weer iets bij en dat is erg leuk om te doen!

stations passeren

Ik ga met de meiden naar het zwembad. Man en zoon blijven thuis, er moet gewerkt worden onder andere aan een boekbespreking.

In de kleedkamer is een klein meisje, ik denk dat ze ongeveer 3 jaren is, haar haartjes aan het borstelen. Ze is heel trots dat ze dat zelf kan en wij geven haar een complimentje. We kwebbelen wat met elkaar en dan zegt ze tegen mij; 'ik vind jou raar met je haar'. Ik moet lachen en haar mama en ik geven elkaar een knipoog. Gisteren werd deze foto gemaakt, niet helemaal scherp. Deze coupe kon haar goedkeuring dus niet wegdragen...

In het zwembad (waar ik naast het bad nog zit na te genieten van haar opmerking) zegt oudste tegen mij; 'daar hoef je niet onzeker van te worden hoor'. Het is haar eigen beeld wat maakt dat ze dat tegen mij zegt. Grappig is dat. Als ik dan nadenk hoe het kan dat ik de opmerking van het meisje juist prachtig vond bedenk ik dat onzeker worden over wat iemand van mijn uiterlijk vindt een gepasseerd station is. Wat een verademing!

En dan heb ik een paar uurtjes heerlijk voor mezelf! Ik zit aan de rand van het bad en hoef geen entreegeld te betalen want ga niet zwemmen maar wel... lezen! Het is moeilijk samen te vatten wat ik hier allemaal lees. Als ik je vertel dat ik er heel blij van word en enorm veel inspiratie voel borrelen heb ik denk ik de juiste samenvatting gegeven...

En omdat appels een grote aantrekkingskracht op mij hebben, vooral als ik ze zie groeien aan een boom, is dit een tekst met prachtige betekenis. De beeldspraak gaat over de zaadjes die in elk mens aanwezig zijn en wachten om te mogen ontkiemen. Wat ik er ook in lees is 'zaai iets moois en de gevolgen zijn onmeetbaar'. Práchtig! 

Servie of Noorwegen?

Er komt een reactie op mijn blog uit Servie, er komt een mailtje uit Noorwegen. Manlief is druk met snoeren en kabels en krijgt 2 gevouwen briefjes aangereikt. Hij vouwt er éentje van open;

Het breipatroon van Jakobus gaat naar....

Cisca, mail je me even je adresgegevens?  Dan stuur ik je het patroon toe. Er zit copyright op het patroon wat maakt dat ik het niet kan kopieren en doorsturen. Voor wie toch wel zin heeft om Jacobus te breien, je kunt het patroon bestellen bij 'zij maakt het', even googlen...

Nu gauw verder in de keuken. Na een aantal uren gezellig en hard werken in de boomgaard kreeg ik 2 emmers geplukte vlierbessen. Een aantal potjes sap staat af te koelen, de volgende rollen zodadelijk uit de sappan...

ademloos

Met jongste ben ik in de stad, we moeten gymkleren kopen. Ze zit bij mij achterop de fiets en als we een straatje infietsen zien we in een flits verderop... kermis! En als ik ergens niet van hou.... 

We kopen nieuwe spulletjes en fietsen hetzelfde weggetje terug. Jongste kent haar moeder best goed, er komt een heel voorzichtige vraag 'mama...?' En ach, denk ik, hoe erg is het ook eigenlijk? Weet je wat, we lopen even over de kermis. En daar? Kijken we onze ogen uit! Ademloos staan we te kijken bij attracties waar ik nog niet in zou gaan als ik heel veel geld toe zou krijgen. 'Oh mama, wat verschrikkelijk!' hoor ik naast me en 'mama, kijk maar niet!' We staan te griezelen en voelen allebei onze buik draaien, het zweet staat in mijn handen totdat we langs de volgende kraam lopen, kijk, dáár kan ik iets mee ;-)

En wat moet je nou kiezen als alles zo lekker is? Het wordt een superspek. We lopen terug naar onze fiets en in een etalage zie ik deze aankondiging. En dat kan ik me helemaal voorstellen!

nuttig of leuk

Fijn, fijn, fijn dat opruimen! Het halve huis is al door mijn handen geweest. Hier en daar ontstaan lege ruimtes, hier en daar komen spullen op een betere plek terecht (bij iemand die er wél iets mee kan) en... ik weet weer wat ik allemaal in huis heb en dat is nog steeds méér dan genoeg;-)

Twee grote voorraadbakken met breigaren kieperde ik om op mijn bed. Het is allemaal sokkenwol, ik zou er voor de hele straat sokken van kunnen breien... In de ene bak zitten nu de gespikkelde of effen bolletjes, in de andere de vrolijke gemeleerde bollen. De deksels kunnen nog net dicht en dat betekent... dat ik voorlopig géén wolletjes meer mag kopen.

Uit de bakken rolden ook allerlei patronen, patronen van 'ga ik echt nog eens breien'. Onder andere het patroon van aapje Jacobus. Op de foto zie je Jacobus met z'n tweelingbroertje. Het is het fotootje van voorop het patroon. Wat een ongelooflijk geweldig lief aapje! Prachtig om te breien van restjes sokkenwol. Ik ben er eens aan begonnen maar heb m'n project toen niet afgemaakt. Op de één of andere manier ben ik meer van nuttig dan van leuk (lees; meer van sokken dan van knuffels) Dus...

...wil ik het patroon graag weggeven aan iemand waarvan de vingers nu jeuken ;-) Het is een patroon van 10 A4tjes met duidelijke foto's. Heb je interesse laat dan een berichtje achter of mail me even op het mailadres wat je hiernaast ziet staan.

En als ik nog even nadenk over nuttig of leuk... ik ben tóch van allebei want; opruimen is nuttig en weggeven is leuk ;-)

geruststellend? en raak!

Wat een bijzondere gewaarwording... op de winterpeen een sticker met de boodschap dat er geen gluten en geen melk in zit ;-) Nou ziet iets in plastic er natuurlijk al snel uit als 'gemaakt in de fabriek' maar deze boodschap voelt een beetje zot...

Wat eigenlijk wel grappig is is dat een dergelijke mededeling juist achterdochtig maakt; Alsof 'iets' invloed heeft op wat er wel of niet in een wortel zit, alsof er zomaar dingen aan toegevoegd zouden kunnen zijn (of uitgehaald; 'wortel light').  Dat geruststelling achterdochtig maakt doet me denken aan iets wat daarop lijkt; oudste moest een spreekbeurt doen en iemand sprak haar moed in; 'oh, maar dat kun jij wel, daar hoef je niet zenuwachtig voor te zijn' Oudste vertelde me later dat ze daar juist zenuwachtig van werd, dus een spreekbeurt is iets waar ik zenuwachtig voor zou moeten kunnen zijn? In dit geval verwees de geruststelling meer naar degene die hem uitsprak dan naar degene voor wie hij bedoeld was!

En als het dan gaat over zender en ontvanger was ik vandeweek geraakt door een opmerking die iemand maakte. Ik kreeg er echt kippevel van, zó bijzonder vond ik wat ik hoorde;

'Als je beschuldigend naar iemand wijst, wijzen er altijd 3 vingers naar jezelf'. Doe het maar eens; inderdaad, het klopt! Die zal ik nooit vergeten want zo is het maar net; wat zegt dat wat jij vindt van een ander eigenlijk over jezelf?

opruimen maar dan anders

Het voornemen is opruimen... maar wie kan er weerstand bieden aan dit prachtige kastje? Op het schoolplein staan allemaal spulletjes; 'gratis meenemen'. Ook de school is ruimte aan het maken, heerlijk toch? Ik zie dit kastje staan en ben verkocht. Hoe het ook zij; dit kastje gaat met mij mee naar huis! En in kastjes kun je weer dingen opruimen toch? Zo sus ik mijn geweten ;-)

De foto is gemaakt terwijl het kastje achter in de auto ligt. Het is een leeskastje uit de kleuterklas. De kleppen kunnen open en dan zie je kruideniersschappen. Aan de achterkant rekjes waar boekjes in kunnen staan. Nog even wachten op een paar sterke armen, dan kan het een plekje krijgen in huis. Dat betekent; dat ik nu verder ga met opruimen! 3 bananendozen staan er alweer klaar om opgehaald te worden door fideel. Zo kan ik afstand doen van m'n spullen; ze worden verkocht voor een goed doel én (ook niet onbelangrijk) de spullen worden bij mij thuis opgehaald.

En nu? Snel weer aan de slag!

oogsten in het openbaar

De school is weer begonnen en het voelt alsof ik van de handrem ga! Allemaal dingen waarvan ik met mezelf had afgesproken 'dat doe ik als de kids straks weer naar school zijn' verdringen elkaar op mijn 'to-do-lijst'. Gisteren wierp ik een blik op de kornoelje in een straatje niet ver van ons huis en aan de bessen zag ik dat ze geplukt wilden worden. Oftewel; na een was, een strijk, een boodschap ga ik.... oogsten! En laat dat nou zijn wat ik het liefste doe ;-) 

Er zijn momenten waarop ik best wel wat langer zou willen zijn dan de 164 centimeters die ik ben. Eén van die momenten is als ik kornoeljebessen zie hangen op een plaats waar ik niet bij kan. En met mijn lengte is dat op heel veel plaatsen het geval. Manlief is niet thuis, van zijn lengte kan ik nu geen gebruik maken. Terwijl ik bessen sta te plukken spreek ik een aantal buurtgenoten. Mensen zijn altijd weer verbaasd dat je de bessen van de gele kornoelje (die heet geel omdat hij geel bloeit in het voorjaar) kunt eten. Ik maak er altijd sap van. De smaak van de bes doet me een beetje denken aan de smaak van rozenbottels. Het duurt maar even of een buurvrouw komt mij een trapje brengen en het duurt daarna nóg even voordat een buurman mij een hoger trapje aanbiedt. Daarna volgt nog een tas met prachtige lege potjes. Mijn ochtend is helemaal goed! Al fietsend door de wijk pluk ik nog een grote emmer vlierbessen. De bramen komen uit onze eigen tuin. Vanmiddag hoop ik, na een tip van een buurtgenoot, op een andere plek in de stad meer bramen te vinden en fiets ik even langs de perzikboom... Oogsten in het openbaar is ontzettend leuk! Wil je weten waar je al dit lekkers kunt vinden in Zutphen maar ook in andere steden? Kijk dan eens op de site van plukdestad

terug naar de 'normaalstand'

Er komen geregeld appels naar beneden vallen. Op zoek naar hazelnoten (die er weer bijna niet lijken te zijn of komen, net als vorig jaar) vinden we wel appeltjes tijdens onze fietstocht. Samen met die van onze eigen bomen schillen we een appeltaart bij elkaar. Zo luiden we onze vakantie uit...

En zoals beloofd een foto van het ingepakte gelukssteentje bij daglicht...

Het zit er weer bijna op. In een schoolritme zijn we nog niet... morgen gaat weer vroeg de wekker en gaat het leven weer terug op de 'normaalstand'. Dat zal best wel even wennen worden voor ons allemaal.