zus en zo...

Gisteren een appje... ik lees hem met een brok in m'n keel. Zus-week? Maar ik heb helemaal geen zus! Ik ben blij met 2 grote broers, als zusje ben ik altijd op handen gedragen. Ik had geen zus maar wel een moeder en vriendinnen, minstens zo waardevol. Als je iets niet hebt mis je het ook niet.

Dan komt er nog een appje...
Ik lees 'zielezuster'

Wat bijzonder om mensen te kennen waarmee je een zielsverbondenheid voelt!

Ik voel me rijk!

het overdenken waard en... duimen draaien!

Ik zit te lezen in een tijdschrift. Middenin het verhaal valt mijn oog op een prachtige uitspraak... Ik ben gek op uitspraken waarin een kleine verandering van tekst een grote betekenis heeft. Dat is bij deze ook helemaal het geval!

Maar één woord verandert van plaats, het woordje 'je', en de hele betekenis van de zin verandert, ten goede ook nog eens. De eerste zin zegt iets over het eindpunt, de tweede zin zegt juist iets over het proces wat een leven eigenlijk is. Het is er eentje voor aan de muur in het kleinste kamertje, het overdenken waard!

Naast mij staat jongste, ze verveelt zich. Televisie, Nintendo of computer, één van die drie wil ze graag doen... Alle dingen die ik voorstel vindt ze 'stom' en 'saai'. En dan, bedenk ik opeens de oplossing, ik hoor het mijn moeder nóg zeggen; 

'Dan ga je toch even duimen draaien?'

Verbaasd kijkt ze me aan en probeert mij na te doen. Een lach komt op haar gezicht, dat is grappig! Mij raakt het als ik haar zie duimendraaien. Opeens zie ik mijn opa zitten aan de eettafel, na een dag hard werken is het binnen rustig. Het kacheltje snort, de thee staat op het lichtje. Oma pakt een breiwerkje en opa... gaat duimendraaien. Niks yoga, mediteren of mindfulness. Duimendraaien en insteken-omslaan is net zo effectief!

een kadootje bij de thee

Een zaterdag als vanouds... al vroeg gaat de wekker voor een voetbalwedstrijd! Het is ijzig koud op het veld en begint dan ook nog te sneeuwen. Ik heb een regenboogparaplu meegenomen, voor een gezellig uitzicht maar de wind heeft daarmee andere plannen...;-( gelukkig is de koffie lekker warm ;-)

Thuisgekomen doen we zaterdagklusjes... boodschappen, oudste maakt een kwarktaart. De voetbalshirts wapperen, voor het eerst sinds lange tijd, weer buiten aan de waslijn, niks veranderlijker dan het weer! Bij het ophangen zie ik dat de bolletjes weer uit de grond komen. Het voelt als voorjaar, vooral binnen achter het raam met de zon op je gezicht.

Vanmiddag maken we een pot thee van zelfgedroogde kruiden. Als het goed is staat er in onze tuin komend jaar weer van alles voor de thee. De planten zijn niet goed te zien maar een plantensteker herinnert aan hun aanwezigheid. Mocht je het leuk vinden zelf kruiden voor thee te verbouwen dan kan ik jullie onze favorieten verklappen; pepermunt met salie en pepermunt met dropplant. Alle 3 zijn het blijvertjes, heb je ze in je tuin dan hou je ze ook in je tuin en dat is prima!

salie-pepermunt thee

En dan valt de post op de mat... mét een kado! Dat kado is de afrekening van onze vorige energiemaatschappij! We wisten al dat we, door het aanschaffen van zonnepanelen, een leuk bedrag terug zouden krijgen maar dat dat bedrag zó leuk zou zijn, dat was een grote verrassing. Reden voor een feestje!

the best things in life are free!

Onze spaarkip legde vandaag een duurzaam ei; tweedehands vond ik dit boekje en daar ben ik erg blij mee! Dat zal helpen de hooikist nog frequenter te gebruiken. Ik geloof dat het een boekje is waar je moeilijk aan kunt komen, eigenlijk jammer want ik heb het gevoel dat er best een markt voor aan het ontstaan is, nu in crisistijd... ik heb er zelf even naar moeten zoeken maar uiteindelijk heb ik het dus toch gevonden! Ik kan iedereen aanraden op zoek te gaan naar een hooikist (dat kan ook eenvoudig met bijvoorbeeld een oud dekbed in een kist). Ongelooflijk hoeveel kooktijd dat scheelt. Heerlijk die ruimte op het fornuis. Gemakkelijk want je kunt je eten op een rustig moment van de dag alvast maken voor het drukkere moment van de dag en... er kookt niets over, er brandt niets aan. Ingewikkeld is het niet, een kwestie van uitproberen en doen! In mijn hoofd zit 1/6 wat betekent dat 1/6 van de kooktijd het fornuis aan het werk is en 5/6 de hooikist. Het fijne is... langer in de hooikist is geen probleem. Onze hooikist is ook tafeltje of zitplaats. Multifunctioneel dus!

Dan iets heel anders...

Stel je voor; iemand ruimt de schuur op en brengt een tas met spullen bij mij, spullen waarvan ze denkt dat ik die goed zou kunnen gebruiken. Dat blijkt helemaal waar te zijn! Wat bij haar een opgeruimde schuur betekent is voor mij een uitgave die ik niet hoef te doen. Heel graag wil ik, in dezelfde orde, iets terugdoen. Dat waarvan ík veel heb geef ik terug. Het is win-win-win (twee personen én de portemonnee)! Wat is er nou fijner dan dingen geven, helemaal als dat dingen zijn die je zelf niet meer gebruikt of waarvan je heel veel hebt. Wat voor de één geen waarde heeft kan voor een ander voelen als een groot kado!

Ik word blij van dit soort dingen! Helemaal in tijden waarin euro's zo'n belangrijke rol spelen (hebben we genoeg? houden we genoeg?). Hoe rijk kun je leven zonder dat er een portemonnee aan te pas komt! Het is interessant om te ontdekken hoeveel potentieel er in mensen aanwezig is (en dan bedoel ik niet alleen materiele zaken). Om daar ten volle van te kunnen genieten is het heel interessant om jezelf eens af te vragen... wat heb ík te bieden?

over hartjes gesproken...

Vanmiddag aan de keukentafel... we eten een restje pompoensoep bij ons brood en hebben het over onze jarige koningin. Met een lepel oranje soep in de hand zeggen we 'leve de koningin! hoera hoera hoera!' Na het eten verwerk ik een aantal pompoenen die plekjes vertonen. En dan... het lijkt in scene gezet maar is toch écht toeval... ligt deze schijf pompoen in het vergiet, klaar om in kleinere stukjes gesneden te worden. Tja... en dát vraagt om aktie! We zoeken de Trouw van dinsdag erbij en maken deze foto!

hart-elijk gefeliciteerd koningin Beatrix!

Ik blijf nog even in hartjesstijl...

Een bouwkeet en een mobiel toilet... hier wordt gewerkt! Dat zie je zo! Ik breng jongste naar dansles en stap weer in de auto... en stap dan weer uit. Een hartje, wat zeg ik? 4 hartjes! Dat is een foto waard!

Wat wonderlijk eigenlijk... hartjes, vooral zo 4 bij elkaar dan denk je aan barbiepoppen en K3. Terwijl deze Dixi natuurlijk vooral bedoeld is voor stalen neuzen en tatoo's...

Een hartje op een wcdeur doet denken aan vroeger, die snap ik nog wel.  Maar 4? Welke designer zou nou zo'n logo hebben ontworpen? Welke commissie heeft met welke overtuiging gekozen voor dit ontwerp? En dan opeens denk ik dat ik het weet.... hier is sprake van 'ruwe bolster, blanke pit'!

(De zandlopertjes zijn voor Danielle en Becca, mailen jullie mij even je adresgegevens?)

pompoensoep uit de hooikist en warme sokken!

Vandaag eten we restjes... spinazietaart, macaroni met kaas, samen net te weinig voor een maaltijd voor vijf. Daarom slacht ik een pompoen, altijd handig om een maaltijd mee af te maken, afbakbroodje erbij en klaar zijn we.

De pompoensoep kookt even op het gas en gaat dan in de hooikist om verder te garen. Die zien we in de loop van de dag wel weer...

De pompoenzaden was ik, die gaan naar de zolder om te drogen. Op de zolder is ondertussen weer ruimte, er liggen alleen nog pompoenen en veel zaden van van alles. De goudrenetten heb ik vorige week allemaal geschild en in stukjes ingevroren. Ze konden niet nóg langer bewaard worden, nou ja, eind januari is al mooi! Als je de stukjes verwerkt in een taart of appelflappen dan is het geen probleem dat ze ingevroren zijn geweest (is onze ervaring).

Ondertussen is er ook weer een sokkenpaar klaar... Het is een maatje 36/37 geworden. En... ze zijn te koop. Mocht je interesse hebben, mail dan even.

nostalgie, consuminderen en besparen

De bodem in de emmer met wasmiddel is weer in zicht... aan de slag voor een nieuwe voorraad! Uit mijn voorraadkast duikel ik een heel oud stuk sunlight zeep op. Zó antiek, het zou niet misstaan in een museum! Een heleboel jaren geleden kwam er een flinke voorraad van deze stukken zeep naar mij toe. Tuurlijk jammer om weg te gooien maar wat moet je er wel mee? Zelf wasmiddel maken deed ik toen nog niet. Opruimen dan maar achterin een kast voor wie weet... De vergeten stukken zeep komen nu goed van pas. Ze komen uit de erfenis van oma van manlief. Van mijn schoonmama hoor ik dat ze niet beter weet dan dat er een grote voorraad sunlightzeep in huis was, net als veel lucifers. Met de ervaring van de oorlog hadden veel mensen dat groot ingeslagen. Uit een boek van Maarten 't Hart 'het roer kan nog zesmaal om' komt het volgende citaat; 

Jarenlang kon ik niet onder de twijfelaar kruipen waarin mijn zusje en ik sliepen, omdat grote kartonnen dozen eronder opgestapeld lagen. Toen brak de Korea-oorlog uit. De dozen werden nog wat dichter tegen elkaar aan geduwd, zodat er plaats ontstond voor nieuwe dozen met Sunlight-zeep erin. ('t Hart, 1984, p. 201) 

Daaraan moest ik denken toen ik de zeep stond te raspen...

sunlight zeep in een bedje van soda...

Bij de geraspte sunlight doe ik de voorgeschreven hoeveelheid water en zachtjes gaat de pan op het vuur (het recept voor het zelf maken van wasmiddel vind je hier). De keuken vult zich  met herinneringen... die geur! Die ken ik nog van toen ik heel klein was. Het ruikt naar groene zeep zoals opa en oma vroeger in de keuken 'zand-zeep en soda' bakjes hadden staan. Daarbij hoort een kruk voor de granieten wasbak en een schortje en dan lepeltjes afwassen... zucht, wat een warme herinnering!

Ondertussen staat een nieuwe emmer met wasmiddel af te koelen op het aanrecht. Hij  is niet wit zoals anders maar geel... nou ja, in de winkel koop je wasmiddelen ook in allerlei kleuren. Het voelt bijzonder, betaald uit de portemonnee van grootmoeder, toen bestemd voor borstrokken worden nu spijkerbroeken ermee schoon! Het goede van vroeger in de tijd van nu!

En zo consuminder ik nog even door... bij het nakijken van het zaaigoed wat ik nog in huis heb kom ik een zakje wortelzaad tegen met uiterste houdbaarheidsdatum 2010. Weggooien is zonde maar... we willen toch ook wel heel erg graag dat er straks iets te oogsten is in onze tuin. Het zou verkeerde zuinigheid zijn om deze zaadjes uit te zaaien en geen of miniworteltjes te zien opkomen. Dan zijn ze voor de vogeltjes... Oudste maakte vandeweek een vogelhuisje (waarvan op de foto de benedenverdieping). Daar liggen de zaadjes droog. Misschien wat verwarrend voor het vogelvolk; wel zaadjes, geen vogelverschrikker? 

Om nog even verder te borduren op mijn blogje van gisteren. Om gas en electriciteit te sparen is het soms handig een hulpmiddel te hebben. Zo douchen wij in de zomer met warm water uit de zonneboiler 'warm gemaakt door de zon', buiten de zomer moet de cv voor ons aan het werk. Niet te lang douchen dus! En daarbij helpt zo'n zandlopertje. Draai 'm om als je de douche aanzet en als het lopertje leeg is... doe je de kraan uit! Ik heb 2 van deze zandlopertjes ongebruikt in de kast staan. Heb je interesse in zo'n zandlopertje? Laat dan een berichtje achter of mail me even op het mailadres wat je hiernaast ziet staan. 

alle beetjes helpen!

alle beetjes helpen, tijd voor actie!

Vandeweek raakte me een nieuwsbericht op de NOS site. Er werd verteld over aardbevingen die toenemen in aantal en kracht in Noord Groningen. Die kwam binnen! Eerder al, in november las ik over een buitenlands gasconcern wat naar gas gaat boren in de Noordzee, dat was voor mij de directe aanleiding toen om me te verdiepen in mogelijkheden van duurzame energie die lokaal wordt opgewekt (en over te stappen naar de ZET daarover lees je in dit blogje).

Vandaag begint de Trouw met de kop; 'Onrust over gaswinning zwelt aan', huizen met scheuren, aardbevingen die zwaarder worden... Ik voel iets heel verdrietigs opborrelen. Autoriteiten adviseren de minister de gaswinning in Groningen zo snel mogelijk te minderen maar dat is economisch onverantwoord is de eerste reactie van de minister...

Jongens, waar zijn de slingers... in elk probleem schuilen mogelijkheden, daar ben ik van overtuigd. Schrik is soms nodig om te komen tot verstandige stappen. De wereld zit natuurlijk veel ingewikkelder in elkaar dan ik met mijn 'boomgaard-aanleggen-verstand' kan bedenken maar verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen stukje kan ik wel!

Dat betekent; ik ga nú contact leggen met onze zonnepanelenleverancier om de mogelijkheid van extra panelen te bespreken. En nu denk je; wacht even hoor, het gaat over gas en nou gaat ze met zonnepanelen aan de slag? Helemaal waar! In de eerste plaats voelt het onafhankelijk worden van een energieleverancier meer dan goed (ook in mijn portemonnee maandelijks, de grote uitgave is gedaan, die voel ik niet meer). De fluitketel heb ik ondertussen vervangen voor een waterkoker en electrisch koken in de toekomst houden we in gedachten. We blijven actief de hooikist gebruiken (een feestje op zich!) en we blijven koken 'met het gas uit', meer 'gaar laten worden' eigenlijk.

Kijk eens naar buiten? De zon schijnt! Kom we gaan slingers ophangen!

het is feest in de meterkast!

het kan vriezen en het kan dooien...

Gisteravond lag er een kadootje in mijn mailbox... die kwam van Mevrouw Pardoes. Wat een leuke verrassing! Van mijn afbeeldingen maakte zij een ansichtkaart die niet zou misstaan in een boomerang kaartenrek, kijk maar...

Wat ik er wel bij moet vertellen is dat de afbeeldingen deze ene keer allemaal geleend zijn van het www. In dit geval maakte ik de foto's niet zelf maar... dat verandert niets aan de boodschap.

Vandaag is hier de dooi ingetreden en daar ben ik helemaal niet rouwig om. Natuurlijk gaat er niets boven een winter-winter en dan het liefst sneeuw met een helderblauwe lucht en winterzon. Maar nu... is de dooi welkom en dat heeft alles te maken met het aanleggen van de boomgaard in februari. De bomen moeten voor 1 maart geplant zijn, voordat ze beginnen uit te lopen en... om bomen te kunnen planten moet de vorst uit de grond zijn. Er kan natuurlijk best nóg een vorstperiode komen, dan zij dat zo maar voor nu... hopen we op grond waar de scheppen in kunnen ;-) 

Wordt vervolgd...

oogst - geef - heb lief - leef!

Wat briljant gevonden, de afbeeldingen op deze boomerang ansichtkaart. Het is er niet eentje die nú in de rekken hangt, ik vond 'm in de kringloop samen met nog een stapel grappige andere boomerangkaarten...

Met gisteren in gedachten maakte ik vandaag de tegenhanger! Het oordeel in de bovenste maakt dingen duidelijk, de mogelijkheden van de onderste laten zien wat je ermee kunt en is dat niet de eigenlijke opdracht  van ons bestaan? (de ansichtkaartvorm moet je er zelf bij bedenken, zover gaan mijn computervaardigheden niet ;-)

Het is een herinnering aan de persoon die het voorleefde en een reminder voor een ieder die het aanspreekt...

kop ter veur!

Met opgedroogde tranen én een lach op het gezicht komen we terug uit het Hoge Noorden. We brachten hem die ik oom mocht noemen naar zijn laatste rustplaats... Wat bijzonder was het vandaag.  De twee kanten van de medaille die het leven is kwamen allebei voorbij. Verdriet om het missen én blijdschap om de inspiratiebron die hij was; Als het gaat over het zien van mogelijkheden om het leven te vieren, dan was hij een kei! Met bewondering denk ik terug aan wat ik vandaag hoorde en zag...

De volgende uitspraak raakte voor mij de kern; typisch Gronings en daarom voor mij extra prachtig;

'kop ter veur!'

Oftewel; hou je haaks, ga ervoor! Het zegt je je hoofd niet te laten hangen maar wijst je in de positieve richting. Daar kan een mens mee verder, daarin zit hoop...

Het was een bijzondere dag.

ziehier; de moestuin en samen koffie drinken...

Mag ik jullie voorstellen; mijn nieuwe moestuin! Zoals je ziet is het een (ongeveer) driehoek en dat vind ik fijn. Rechte rijtjes zijn daardoor niet zo voor de hand liggend, ik ben heel benieuwd hoe het eruit zal gaan zien! 

Van de boekenplank van oudste heb ik deze 'vakliteratuur' geleend. Het boek is op mijn lijf geschreven, lekker basic, al moet 'eerste' vervangen worden door 'tweede'. Een aantal jaren geleden tuinierden we tot onze jongste werd geboren, toen kwamen we tijd tekort en zijn we gestopt.  Ik vind het leuk om, samen met de kinderen, aan de slag te gaan op het stukje grond. Heel eenvoudig, niet ingewikkeld, het moet vooral leuk zijn en, als het kan, lukken! Een verlanglijstje met wensen om te verbouwen op de tuin heb ik al gemaakt. 

Vandaag doe ik iets wat ik, naar ik me kan herinneren, nog niet eerder heb gedaan; Samen met mijn schoonmama (die niet naast de deur woont en nu een dagje bij ons is) fiets ik naar het centrum en samen drinken we een verrukkelijk kopje koffie in de stad! Geen kinderen, geen mannen... gezellig samen en dat is heel bijzonder!

een appelig dagje...

Het is een 'appelig' dagje vandaag. Achter deze schermen wordt namelijk hard gewerkt aan de ophanden zijnde boomgaard! Allemaal dingen die geen naam hebben; je ziet er nu nog niets van maar ze zijn wel noodzakelijk... én leuk! Er komt een hoop kijken bij het verwezenlijken van een droom, dingen waar je vantevoren geen weet van hebt (dan was ik er misschien niet aan begonnen ;-) Maar... nu ik ze tegenkom is het een route met veel leermogelijkheden. En eigenlijk... is het vooral leuk. Op de route kom ik best eens obstakels tegen maar het grappige is, uiteindelijk blijken het geen obstakels te zijn. Het zijn vaak onderwerpen waar je nog wat langer naar moet kijken, waar je even af moet wachten, waar anderen soms met de oplossing komen. Dingen krijgen soms onverwachte, veel betere wendingen, in een richting die je zelf niet had bedacht vantevoren. 

Op de fiets door de stad stap ik af bij een nieuw geopende winkel met de toepasselijke naam  museumwinkel 'het snoepje'. Ik vind er (al lang gezochte) laurierdropjes en deze lollies. Ze zijn voor mijn kids maar niet... voordat ze op de foto zijn gezet ;-)

insteken, omslaan...

Wat gezellig... vandaag zit ik, met 2 cursisten, aan mijn keukentafel en breng ik ze de eerste kneepjes van het breien van een sok bij! Opzetten, breien met 4 naalden en dan een boord breien. Breien is leuk en sokken breien is leuk in het kwadraat! Eerst wiebelen de naalden nog erg maar al gauw krijgen de naalden de smaak te pakken. Kopje koffie en thee erbij, een kokosmakroontje (waarvan je het recept hier vindt) en breien maar. De rest van de boord is huiswerk... volgende keer breien we de hiel!

Het paartje wat je ziet op de foto is klaar... het is maat 38/39 en ze zijn te koop. Heb je interesse? Mail me dan even (mailadres vind je hiernaast).

hartjes tijdens een winterwandeling

Wat ik eigenlijk nooit doe is een eind lopen, zomaar voor het lopen. Eigenlijk zorg ik altijd voor een opdracht, vaak iets wat afgestreept moet worden van mijn to-do lijst. Vandaag loop ik een beetje met m'n ziel onder de arm. Ik besluit iets te ondernemen. De ziel onder mijn arm verander ik in 'bambi in mijn jaszak', schoenen aan, fototoestel mee en lopen maar. En dat... is heerlijk! Geen reden, geen haast, om me heen kijken en de verstilde wereld tot me door laten dringen. Bambi poseert gewillig zoals je ziet...

Maar al snel vergeet ik Bambi, ik loop langs een paar prachtige knotwilgen, daarvan staan er nogal wat in onze buurt. Nu er, door de sneeuw, toch geen paadje te zien is dwaal ik ook makkelijk van 'het paadje' af. Ik loop rond de bomen en zie hoe bijzonder ze zijn. Sommige zijn al ernstig aan het vervallen maar dat mag met knotwilgen, de vervangers staan er al naast geplant. Mochten de reuzen omvallen dan zijn ongemerkt de vervangers alweer een lekker eind gegroeid. Ik vind het heel bijzonder... nog geen 100 meter van mijn huis en voor het eerst bekijk ik deze bomen eens echt. 

En zo hebben bomen ons wel vaker dingen te vertellen. Ik maak deze foto's van hartjes en besluit vaker 'zonder reden' een eind te gaan lopen. Het is maar wat je 'zonder reden' noemt. Vandaag ontdek ik dat dit soort lopen wel zeker een reden kan hebben... dat wat je zo normaal vindt is namelijk heel bijzonder! Het bracht rust en... dit blogje ;-)

kaarsje...

Eerder schreef ik een blogje over lichtpuntjes. Vandaag brand ik een kaarsje... ik ben verdrietig voor mijn vriendin die vandaag haar vader verloor. Met dit kaarsje ben ik een beetje bij haar...

voeren, voederen en voeden...

Geinspireerd door een stukje in de krant over de tuinvogeltelling dit weekend en de televisie vanochtend waar een 'vogeltosti' werd gemaakt gaan wij vandaag voor de vogeltjes aan de slag. Oudste maakt een overheerlijke vogeltosti; een kapje brood met pindakaas, rozijntjes, appel en zaden ligt op de tuintafel. Je zou er zélf zin in krijgen...

En een melkpak met een dak van pindakaas en zaden en met zaadjes onderin. Op de touwtjes waarmee hij in de boom hangt zijn rozijntjes geregen. En dan voor het raam zitten, bij de warme verwarming, en kijken wat er gebeurt! De vogels zijn nieuwsgierig, er wordt een hoop gefladderd bij het melkpak maar ze kunnen er niets mee, het pak waait teveel heen en weer, we doen nog wat aanpassingen; een steen onderin tegen het heen en weer bewegen en een stok er dwars doorheen om op te zitten en zo van het dak te kunnen snoepen. Dan nog wat vetbollen in de bomen. Onze tuin is weer vogelproof...

Voor het voeden van onze eigen 'snaveltjes' mag jongste kiezen wat het warme eten wordt vandaag en dat mag ze dan zelf maken. Het wordt...

 

Oudste maakt ondertussen cupcakes. Niet uit een kant en klare verpakking deze keer, dat kunnen we zelf ook wel ;-) Afwegen, mixen, hagelslag door het beslag roeren vlak voordat de cakejes in de oven gaan (een ontdekking; allemaal kleine stukjes chocola door de cake). Nadat de cakejes zijn afgekoeld besmeert ze ze met pure en witte chocola. 

en dan is dit ons toetje...

bladerdeeg met...

Een tijdje geleden schreef ik over een reis die ik eens maakte naar Nepal, ik leerde er een heerlijk gerecht koken; Dhal bat, dat lees je hier. Tijdens diezelfde reis at ik iets verrukkelijks op een onvergetelijke locatie! Ik wandelde een trektocht door de Himalaya, richting het Annapurna basecamp. We waren al heel wat dagen op weg samen met een gids die niet van onze zijde week. Onderweg passeerden ons zwaarbeladen ezels die spullen van beneden naar boven brachten en andersom. Op een avond aten we, als altijd, Dhal bat en aansluitend dit verrukkelijke toetje; bladerdeeg uit de oven gevuld met... Mars! Je kunt je voorstellen hoe verrukkelijk dat smaakt als je een lange tocht hebt geklauterd en je dit  met andere wandelaars rond het vuur, krijgt voorgeschoteld! Ik heb het altijd onthouden maar niet zo vaak gemaakt. Het is machtig en zoet maar... verrukkelijk! Het toetje was overgoten met warme custard, om je vingers bij af te likken!

Vandaag sprak ik iemand en kwam het gesprek op Mars in de zin van; wat een traktatie was dat vroeger als je een héle Mars kreeg voor jezelf, een niet veel voorkomende situatie. En zo borrelde de herinnering van die trektocht weer omhoog. In mijn boodschappenmandje ligt vandaag dan ook Mars. Op ons bordje ligt ie daarna verpakt in bladerdeeg, net als toen in de bergen!

Over Mars gesproken, wat ook heel lekker is is stukjes Mars door de warme custard roeren vlak voordat je het gaat eten...

lekker vegetarisch; frikadellebroodjes en zen!

Wat een ontdekking! Jongste wil graag een frikadellebroodje en dat lukt wonderwel! We gebruiken vegetarische frikadellen, snijden die in de lengte door en vouwen daar een velletje bladerdeeg omheen, zijkantjes vastduwen met een vork, sneetjes overdwars en in de oven; ze zijn verrukkelijk!

En zo leer ik dagelijks bij... Voor mezelf schreef ik deze woorden op het krijtbord. Het krijtbord zit op een deur die ik vaak passeer dus handig om mezelf aan iets te herinneren...

Na een tijdje zie ik er een tekst onder staan en zo is het maar net. De bovenste tekst geeft rust, de onderste tekst nog meer!