dinsdag 1 mei 2018

schrijven

Bijna 2 jaren nu ben ik postbode. Twee keer per week doe ik mijn ronde en ik vind dat een perfecte klus. Niet alleen loop ik geroutineerd mijn straten (routine vind ik heerlijk heb ik gemerkt) maar ook loop ik door 'het leven' in de wijk. Ookal is het telkens dezelfde route, het leven dat plaatsvindt is steeds anders.

Ik schreef altijd mijn blogjes nadat ik een foto had gemaakt van iets wat mij raakte, wat heel erg klopte of juist niet. Dingen waar ik even mijn adem van inhield of waar ik helemaal blij van werd. En precies dat.... is niet altijd mogelijk als je postbode bent. Want een foto maken op iemands prive terrein kan niet. Een foto maken van een leuk gesprek ook niet.


Ik voelde me beperkt en ben op schrijfles gegaan. Om te leren hoe je een situatie kunt beschrijven zonder de steun van een foto. Hoe ik zó kan schrijven dat een beeld van de situatie in het hoofd van de lezer ontstaat. Die manier van schrijven bleek zo anders dan mijn stijl van bloggen. Een situatie voelbaar en voorstelbaar maken zonder hem concreet te beschrijven bleek een enorme uitdaging en ook ontzettend leuk! En weet je wat ook een groot geschenk is? Herinneringen aan mijn opa en oma kan ik nu vastleggen. Beelden die ik bij me draag aan hen krijgen nu een extra dimensie. Ik kan ze bestendigen op papier. 




Geen opmerkingen: